سر زدم به صفحات شبكههاي اجتماعي پاكستانيها تا در مورد واكنش اين مردم در قبال حملهي تروريستي بر يك مكتب آگاهي بيشتر يابم. بالاتر از هزارها نفر اين تصاوير را بلند كرده بودند و از اقدام راحل شريف مبني بر آمدنش به كابل و «اخطار» دادن به مقامهای كابل حمايت كرده بودند. اين تصاوير به گونهي حرفهاي طراحي شده و به خورد مردم پاكستان داده شدهاند تا جنگ را در افغانستان همچنان حمايت كنند و نظاميهاي پاكستان را بر شكوه قهرماني «مبارزه با تروريسم» بنشانند.
از سوي ديگر پاكستان سروصدايی بهراه انداخته كه تمام تروريستان زنداني را اعدام خواهد كرد. اين اقدام نظاميهاي پاكستان دو سود دارد:
١- روحيهي نيروهاي مسلح مخالف دولت تضعيف شده و در آينده قبل از طرح و عملي كردن حملات، هزار بار انديشه ميكنند.
٢- مردم پاكستان از نظاميهايشان همچنان حمايت خواهند كرد و دولت پاكستان در مجموع از جامعهي جهاني به اين بهانه كمكهاي هنگفت دريافت خواهد نمود.
مقايسه:
وقتي در ارگون، غور و دايكندي و پكتيا و حالا در كنر تروريستان مردم بيدفاع افغانستان را ميكشند، زمامداران ما نه تنها كه انگشت انتقاد بهسوی پاكستان بلند نكرده و اين جرأت را در آينده هم نخواهند كرد، بلكه حتا سه روز بعد به ديدار بازماندگان قربانيان، آنهم بهصورت انفرادي ميشتابند. طالبان نه تنها كه اعدام نشدند، حداقل هشداري هم مبني بر اعدام دريافت نكردند. بدتر از آن اينكه «مخالف سياسي» خطاب شدند و سياست زاري و تضرع با آنها پيش گرفته شد.
