روز گذشته گروهی از مهاجمان انتحاری با هجوم بر یک مکتب در شهر پیشاور پاکستان، بیش از 130 دانشآموز را که اکثرا زیر هجده سال بودند، کشتند و بر اساس گزارشها، 114 تن نیز زخمی شدهاند. طالبان پاکستانی با به عهده گرفتن مسئولیت این رویداد، گفتهاند که این حمله را در انتقام از عملیات نظامی اخیر ارتش پاکستان در وزیرستان جنوبی انجام دادهاند. این رویداد محکومیت گستردهی بینالمللی را بهدنبال داشت. رهبران سیاسی و نظامی پاکستان، نخستوزیر هند، رییس اجرایی حکومت وحدت ملی و رهبران کشورهای منطقه و جهان و سازمانهای بینالمللی و حقوق بشری این حمله را نکوهش کردهاند. افکار عمومی پاکستان و جهان نیز علیه این رویداد برانگیخته شده و طالبان پاکستانی را نکوهش کردهاند.
هرچند این مکتب متعلق به ارتش پاکستان گفته شده؛ اما تمام قربانیان آن کودکان خردسال و بیگناه بودهاند. این مکتب و کودکانی که در این رویداد کشته و مجروح شدهاند، هرگز به عنوان یک هدف جنگی قابل توجیه نیست. آنها فقط کودکان زیر هجده سال و مثل میلیونها کودک معصوم و بیگناه دیگر، مشغول آموزش و تعلیم بودهاند. از اینرو، این عمل طالبان پاکستان از نظر حقوق بشری، آموزههای اسلامی و ارزش انسانی، محکوم است.
این رویداد ادامهی تراژدی ترور و کشتار انسانهای بیگناه در افغانستان و پاکستان میباشد. طالبان پاکستانی و افغانی سالها است که در هردو سوی سرحد، همهروزه با انجام حملات مسلحانه و عملیاتهای انتحاری مردم بیگناه را دسته دسته کشته و مجروح میسازند. این تراژدی سالها پیش شروع شده بود و هنوز هر روز با خلق فاجعههای تازه و کشتار مردم بیگناه ادامه مییابد.
عامل اصلی این تراژدی، سیاستمداران و نظامیان بدطینت و فزونخواه پاکستانی میباشند. همانهایی که سالها پیش افراطگرایی و تروریسم را به عنوان ابزار استراتژیکشان در برابر کشورهای منطقه انتخاب و با ایجاد پناهگاهها و پرورشگاههای افراطیت و تروریسم در خاکشان، این پدیده را به منطقه صادر کردند. کشور و شهروندان پاکستانی امروز در آتشی میسوزند که چند سال پیش سیاستمدارانشان آن را به عنوان کارت بازی در سیاستهای منطقهای برگزیده بودند.
تروریستانی که هر روز کودکان، زنان و مردان نظامی و غیرنظامی پاکستان را میکشند، فارغان پرورشگاههایی هستند که سالها پیش توسط آیاسآی ایجاد و تمویل میشدند. هرچند تعداد زیاد آنها برای دهشتافگنی و جنگ با نیروهای امنیتی افغانستان به اینسوی سرحد فرستاده میشوند؛ اما حرص این دیو مهارنشده، دامن شهروندان پاکستان را نیز میگیرد. تعداد زیاد پرورشگاههای افراطیت و شبکههای تروریسم در کنترول آیاسآی است که از آنها در برابر افغانستان و هند استفاده میکند؛ اما سرانجام طالب و تروریسم برای همیشه در کنترول ارتش پاکستان نمیماند و این دیو رهاشده و آتش آن دامن هردو کشور را میگیرد.
تروریسم و افراطگرایی مرز نمیشناسد و برای همیشه در کنترول آیاسآی باقی نمیمانند. به همین خاطر، آنها در هردوسوی مرز، وقتی فرصت بیابند، از کشتن مردم ملکی و دهشتافگنی دریغ نمیورزند. قربانیان پاکستان و افغانستان در برابر تروریسم و افراطگرایی یکی اند. تروریستان همان کودکان، زنان و مردان بیگناهی را که در افغانستان میکشند، در پاکستان نیز هدف قرار میدهند. همان تاکتیکی که در دهشتافگنی و کشتن مردم ملکی در افغانستان بهکار میبرند، در حمله بر جان شهروندان ملکی پاکستانی استفاده مینمایند. شهروندان پاکستان و افغانستان هردو قربانیان تروریسم و افراطگرایی هستند و سیاستمداران و نظامیان پاکستانی در شعلهور ساختن این آتش مقصر اصلی هستند.
