مجلس نمایندگان دیروز در جلسهی عمومی خویش توافقنامهی امنیتی با امریکا و ناتو (پیمان اتلانتیک شمالی) را به اتفاق آرا تصویب کرد و از 157 نمایندهی حاضر، 5 نماینده به این موافقتنامه رای رد دادند و سه نفر رای ممتنع، 152 نماینده به این موافقتنامه رای مثبت دادند. از دو سال قبل که بحثها و رایزنیها در مورد امضای توافقنامه با امریکا مطرح شد، تلاشهایی از طرف طالبان و جریانهای افراطی مذهبی و کشورهای همسایه در مخالفت به امضای این پیمان صورت گرفتند و امضای پیمان را تسلط امریکا بر افغانستان و و مخالفت با اسلام تلقی کردند. حامد کرزی که امضای پیمان امنیتی با امریکا را مشروط به رای مردم کرده بود، لویه جرگه را برای نظرخواهی از مردم دایر کرد. نمایندگان مردم در لویه جرگه به امضای آن توسط دولت رای مثبت دادند. بعد از آن حامد کرزی تا پایان دورهی زمامداری خویش از امضای آن خودداری کرد و گفت، در صورتی با امضای پیمان امنیتی با امریکا موافقت دارد و آن را امضا میکند که امریکا تضمین کند که از برقراری صلح در افغانستان حمایت میکند. اما رییس جمهور محمد اشرف غنی آنگونه که در جریان پیکارهای انتخاباتی خویش گفته بود که در اولین روزهای ریاست جمهوری خویش موافقتنامهی امنیتی را امضا میکند، یک روز پس از تحلیفش این موافقتنامه به امضا رساند. به تاریخ 5 عقرب متن موافقتنامه با امریکا به پارلمان فرستاده شد که نمایندگان آن را بررسی نمایند. بعد از 25 روز، با وجود تلاشها برای به چالش کشیدن آن، اکثریت نمایندگان آن را مورد تأیید قرار دادند.
بر اساس این موافقتنامه، بخشی از نیروهای نظامی امریکا در افغانستان میمانند و در زمینههای آموزشهای نظامی و مشاورهدهی با نیرویهای نظامی افغانستان همکاری میکنند و امریکا اجازه دارد که از میدانهای بگرام، کابل، قندهار، شیندند، مزار شریف و شوراب هلمند و از بنادر تورخم، اسپین بولدک، تورغندی، حیرتان و شیرخان برای ورود و خروج استفاده کند. مفاد مهم این موافقتنامه برای افغانستان این است که امریکا در مسایل امینتی با افغانستان همکاری مینماید و هرگاه با کدام تهدید امینتی مواجه شود، از متحدش (افغانستان) دفاع میکند.
مردم و اعضای مجلس بهخاطری از توافقنامهی امنیتی با امریکا حمایت کردند که این پیمان باعث میشود، همکاری امنیتی امریکا با افغانستان ادامه یابد و امریکا مکلف است که بر اساس تعهداتی که مینماید، افغانستان را در برابر تهدیدهای امنیتی یاری رساند و از قدرتیابی طالبان و سایر گروههای تروریستی جلوگیری کند. این پیمان باعث میشود که افغانستان بعد از خروج نیروهای ائتلاف مبارزه با تروریزم و ختم مأموریت جنگی امریکا، تنها نماند و بار دیگر به مکان امنی برای گروهای تروریستی مانند القاعده و طالبان مبدل نشود. دولت و مردم افغانستان با این امیدواری و توجیه بر موافقتنامهی امنیتی با امریکا مهر تأیید گذاشتند. حالا نوبت ایالات متحده است که دولت افغانستان را از نظر سیاسی و نظامی برای مبارزهی موفقانه و تضعیف طالبان و سایر گروههای تروریستی حمایت کند. در بعد سیاسی امریکا میتواند از نفوذ سیاسی خویش بر پاکستان استفاده کند و دولت پاکستان را وادار کند که حمایتهای سیاسی و نظامی خویش را از طالبان قطع کند و پناهگاهها و مراکز تربیهی تروریستان را که در خاک پاکستان میباشند، از بین ببرد و فعالیت آنها را متوقف سازد. در بعد نظامی نیروهای افغانستان را برای سرکوبی و حملات تهدید کنندهی گروههای تروریستی حمایت کند. آنچه از کارکرد مأموریت نظامی ایالات متحده در خصوص مبارزه با تروریزم در سیزده سال گذشته معلوم میشود، این واقعیت است که ایالات متحده با در نظر گرفتن تحمل تحلفات و هزینهی مالیای که برای مبارزه با تروریزم نموده بود، در زمینهی مبارزه با تروریزم در افغانستان موفق نبوده است و با رویکرد محافظهکارانهای که اتخاذ کرد، نتوانست طالبان و گروههای تروریستی دیگر را تضعیف کند و اکنون که امریکا و ائتلاف مبارزه با تروریزم در پایان مأموریت خویش قرار دارند، خطر قدرتیابی مجدد این گروهها متصور است. انتظار مردم مردم افغانستان این است که امریکا و دولت افغانستان با امضای موافقتنامهی امنیتی صادقانه در زمینهی مبارزهی مشترک برای جلوگیری از قدرتگیری مجدد تروریسم در افغانستان عمل کند و حاصل پیمان امنیتی ده سالهی امریکا با افغانستان، تقویت پایههای امنیت و نظام سیاسی و شکست کامل طالبان و سایر گروههای تروریستی در افغانستان باشد.
