Shah Hussain Murtazawi 

امروز در جمع سخنگویان 34 ولایت کشور بودم. این برنامه از سوی اداره‌ی ارگان‌های محل هماهنگی شده بود. بیش‌تر سخنگویان از چند موضوع شکایت داشتند:

1. ما در بیان مسایل استقلال نداریم، در برخی موارد سخن‌های دیکته شده را بیان می‌کنیم.
2. دفاتر سخنگو‌ها کارمند همکار و حتا در برخی ولایت‌ها امکانات اولیه برای انتقال خبر و گزارش ندارند.
3. رسانه‌ها خبر‌های مرکز را بیش‌تر پوشش داده، به خبر‌های ولایتی کمتر توجه می‌کنند.
4. رسانه‌ها خبر‌های منفی ولایت‌ها را بیش‌تر برجسته می‌کنند.
5. اکثر خبرنگار‌های ولایتی مسلکی نمی‌باشند. حتا سخنگوی والی بامیان گفت: بیش‌تر خبرنگاران در این ولایت از رشته‌ی زراعت فارغ شده‌اند.

ما هم شکایت‌های خود را با سخنگو‌ها شریک کردیم:

1. سخنگو‌ها اکثر اوقات قدرت پاسخ‌گویی به‌موقع را ندارند.
2. آمار و ارقام از اداره‌ی محلی در اختیار ندارند.
3. اعلامیه‌های خبری‌شان معیاری نمی‌باشند.
4. از امکانات و ظرفیت‌های فیس‌بوک، وب‌سایت و ایمیل در انعکاس رویداد ولایت‌شان کمتر استفاده می‌کنند.
5. رابطه‌ی‌شان با خبرنگاران و رسانه‌های محلی ضعیف و ناهماهنگ است.
6. دست‌آورد‌های اداره‌های محلی را کمتر انعکاس داده‌اند.
7. مرجع واحد برای پاسخ‌دهی در ولایت وجود ندارد.
8. برای گزارش‌های تحقیقی، اسناد ارائه نمی‌توانند.