با چشمهای محروم از قدرت دید اما گامهای استوار برای بازی کرکت به میدان ورزشی میرود تا به جامعهیی که نسبت به این قشر دید منفی دارد، نشان دهد که نابینایی ناتوانی نیست.
جاوید رادمرد، نابینای ۲۸ ساله برای نخستینبار، ده سال پیش با هماهنگی چند تن از نابینایان دیگر، برای ایجاد تیم کرکت نابینایان ولایت بلخ آستین بالا زده است. او الگویی شده برای افراد دارای معلولیت دیگر که بهخاطر دید تحقیرآمیز مردم نمیتوانند تواناییها و مهارتهایشان را بهعنوان اعضای فعال جامعه، به نمایش بگذارند.
جاوید با ایجاد یک چتر حمایتی برای ۲۱ تن از افراد نابینا، زمینهی حضور فعال آنان در جامعه را فراهم کرده است.
ایدهی ایجاد تیم کرکت نابینایان از کجا شد؟
جاوید رادمرد، نخستین نابینای افغان است که بازی کرکت را در کمپ مهاجرین پاکستان به صورت معیاری آموزش دیده و پس از برگشت به کشور در سال ۲۰۱۰، تیم کرکت نابینایان بلخ را ایجاد کرده است.
آقای رادمرد انگیزهی ایجاد تیم کرکت نابینانیان را رشد این ورزش و اعتراض در برابر اندیشهیی که براساس آن «معلولیت محدودیت است»، بیان میکند. او میگوید در ده سال گذشته این تیم با فراز و نشیبهای زیادی روبهرو بوده و مسیر پر خموپیچِ را طی کرده تا برای شرکت در رقابتهای کرکت نابینایان آماده شده است.
رادمرد میگوید تیم کرکت نابینان بلخ پس از ایجاد تاکنون چهار دوره قهرمان رقابتهای این ورزش شده (در مسابقات برگزارشده در ولایتهای ننگرهار و کنر). یکبار هم بهعنوان نایبقهرمان این رقابت برای بلخیان افتخار کسب کرده است.
تفاوت میان کرکت نابیانیان و کرکت عادی
اعضای تیم کرکت نابینایان بلخ میگویند که اصول بازی تیم کرکت نابینایان با تفاوت اندکی شبیه کرکت افراد بینا است.
خداداد، عضو تیم کرکت نابینایان بلخ میگوید که کرکت افراد نابینا دو تفاوت کلی با کرکت بینایان دارد: «ما توپ مخصوص داریم که داخلاش مهره است و صدا تولید میکند. دیگر اینکه هر دَوش ما دو دَوش حساب میشود. تفاوت عمدهی دیگری ندارد.»
براساس قواعد این ورزش، بازیهای آن با حضور ۱۱ بازیکن اجرا میشود. از این یازده نفر، پنج تنشان نابینایان مطلق، سه تن کمبین و سه تن دیگر افرادیاند که قدرت دید کامل دارند.
به گفتهی جاوید رادمرد، مربی تیم کرکت نابینایان بلخ، هماکنون پنج تیم کرکت نابینایان در ولایتهای بلخ، ننگرهار، کنر، تخار و لغمان وجود دارند و همهساله رقابتهای ورزشی میان این تیمها برگزار میشود.
چالشهای سد راه تیم کرکت نابینایان بلخ
رادمرد، بهعنوان نخستین معلولی که بازی کرکت را به صورت معیاری آموزش دیده است، از نبود فرصتهای مناسب برای رشد این ورزش در بلخ انتقاد میکند. او از بیتوجهی و کممهری حکومت گذشته و حکومت فعلی طالبان به این قشر شکایت دارد و میگوید برای حمایت و تشویق این تیم اقدامی جدی نشده است.
رادمرد میگوید: «پنج سال مکمل زحمت کشیدم و چهار سال در رقابتهایی که در ننگرهار و کنر برگزار شده بود اول شدیم، یک سال هم نایبقهرمان شدیم؛ اما هیچکس به فکر ما نشد.»
در همین حال، اعضای دیگر نخستین تیم کرکت معلولان کشور نیز از نبود برنامههای حمایتی و ایجاد انگیزهدهی به ورزشکاران گله دارند. کمبود امکانات ورزشی، نبود میدان معیاری برای ورزشکاران، عدم شمولیت این تیم در چوکات کرکتبورد افغانستان و نبود برنامههای حمایتی از ورزشکاران نابینا از اساسیترین مشکلاتشان بیان میشود.
جاوید رادمرد که رهبری این تیم را به عهده دارد، میگوید: «ما دیگر هیچ توقع نداریم که حمایت شویم. برای ما کافیست که تیم ما شامل کرکتبورد شود.»
عبدالوکیل، یکی دیگر از افرادی که با چشمهای نابینا کرکت بازی میکند، بر حمایت از برنامههای حمایتی جهت تشویق این تیم تأکید میکند.
عبدالوکیل میافزاید: «ما از سوی هیچکس تمویل مالی نمیشویم. وسایل ورزشی کرکت نداریم. خانوادههای ما گاهی مانع ما میشوند و میگویند توان حمایت مالی را ندارند.»
وعدهی کرکتبورد بلخ برای حمایت از این تیم چیست؟
مسئولان گروه طالبان در کرکتبورد بلخ با پذیرش چالشهای کرکتبازان نابینا در این ولایت از آمادگی برای تهیه یک کارشیوه از سوی کرکتبورد کشور برای تیم نابینایان خبر میدهند.
ننگیالی، مسئول طالبان برای کرکتبورد بلخ میگوید که پس از ایجاد این کارشیوه، زمینهی حمایت از تیمهای کرکت نابینایان در سطح ملی و محلی فراهم خواهد شد. مسئول طالبان برای کرکتبورد بلخ میافزاید: «در حال حاضر تنها کاری که میتوانیم این است که یک میدان برای تمریناتشان فراهم کنیم و تا ایجاد یک ساختار منظم از سوی کرکتبورد افغانستان، برای تیم نابینایان هیچ حمایت دیگر نمیتوانیم.»
