حدود دو هفته پیش، مهمانی در اقامتگاه جنرال کنسولی به افتخار عالیجناب وزیر امور خارجه که برای شرکت در اجلاس سالانهی مجمع عمومی سازمان ملل متحد به نیویورک آمده بود، ترتیب داده شد. تعدادی از دیپلماتهای افغانستان در نیویورک و بهخصوص عالی جناب داکتر ظاهر طنین، نمایندهی دایمی افغانستان در سازمان ملل متحد نیز حضور داشتند.
ساعات زیادی از شب باهم بودیم. اول، صحبتها رسمی بودند. کم کم وطنی شدند. جناب وزیر و سفیر گفتند که نوشتههایت را میخوانیم. وزیر فرمود: کتاب سیاست خارجی و توسعهنیافتگیات را خواندم؛ اما باید یک سفر به آسیای میانه داشته باشی تا کمبودهای این کتاب را خود درک کنی.
بیشترین بحث بر سر افغانهای خارج از افغانستان متمرکز گردید. دو دیدگاه مطرح شدند: من با قاطعیت از تابعیت دوگانه و حفظ پیوندشان با سرزمین آبا و اجدادیشان دفاع کردم. گفتم که قانون فعلی میگوید که فرزند زاده شدهی یک افغان در خارج، اگر بعد از سن ۱۸ سالگی تابعیت افغانستان را اخذ نکند، دیگر افغان نیست. گفتم که این قانون باید تغییر کند. نسل دهم یک افغان در خارج اگر روزی مایل به خدمت به افغانستان باشد، باید بتواند بدون مانع قانونی خدمت نماید.
نظر دیگران را در مجلس که از دیدگاه من حمایت کردند یا مخالفت، یا دیدگاه دیگری داشتند، در این یادداشت ذکر نکردهام. به خاطر اینکه آنها مقامات مهم رسمی برحال هستند؛ من به خود حق ندادم که دیدگاهشان را بدون اجازه بازتاب دهم.
