حکومت اشرف غنی احمدزی، با امضای پیمان امنیتی افغانستان و امریکا گام اول را محکم برداشت. این اقدام شجاعانهی حکومت جدید را باید ستود؛ اقدامی که در راستایی منافع ملی است. هر اقدامی که در راستای منافع ملی باشد، باعث عزت و غرور ملی میشود و در نتیجه ستودنی است. هیچ ملتی به مجد و عظمت نمیرسد، مگر اینکه منافع ملی به عنوان یک راهبرد، ورای همهی راهبردها، مطرح باشد و هیجچیز در ارزش و اهمیت، با آن برابری و همترازی نکند. ما در گذشته بر سر مسایل موهوم و باورهایی که با اندیشههای حکومتداری و اصول سیاستورزی، سنخیتی نداشتند، منافع ملی خود را زیر پا نهادیم. شهرها و زیرساختها را با خاک یکسان ساختیم و این ما را سخت به خاری و خفت انداخت. در کشورهای مهاجرپذیر، مردم ما را به مثابه پستترین مردمان، برای احراز پستترین مشاغل نمیپذیرفتند. بسیاری از هموطنان ما برای پیدا کردن لقمه نانی، در آبهای استرالیا غرق شدند یا در جاهای دیگر در بیابانها از شدت تشنگی مردند.
جدا از خوشبینی سادهانگارانه در مورد امریکا و دشمنی جنونآمیز با این کشور، اگر مبنا خرد محاسبهگر، وجدان ملی و دوراندیشی سیاسی برای نسلهای فعلی و آیندهی کشور باشد، کوچکترین تردیدی باقی نمیماند که امضای این پیمان، تا حدودی تأمینکنندهی منافع افغانستان است. بر اساس این مبنا، کسی نه با مریکا دوست است و نه دشمن، بلکه اصل حاکمیت ملی، اصل تعیین سرنوشت، اصل استقلال مطلق است که بر اساسآن هر کشوری حق دارد با دیگر کشورها در راستای منافع خود، مبادرت به انعقاد پیمانها و معاهدهها نماید، یا از آنها خارج شود. پس دوست و ارزش بالاتر از منافع ملی، و دشمن خطرناکتر از تهدید و زیر پا نهادن آن نیست. همین نقطهی بس حساس و سرنوشتساز در عرصهی سیاست، ضرورت این پیمان را برای افغانستان اثبات میکند. مسئلهی امریکا، نفیاً و اثباتاً مطرح نیست. مسئله ضرورت مبارزه با تروریسم، مسئله سالانه مساعدت بلاعوض چندین میلیارد دالر پول به افغانستان، مسئله تجهیز ارتش نوپای این کشور، مسئله آموزش و نهادینهکردن دموکراسی در جامعهی قبیلهای، مسئله پاسداشت حقوق بشر و ارزشهای مدرن انسانی است. آیا در دنیا، کشوری پیدا میشود که در قدم اول، توانایی مالی، نظامی و حمایتی موارد پیشگفته را داشته باشد و در ثانی توانایی اعطای آن را به ما دارا باشد؟ بدون شک، پاسخ منفی است. پس، این ضرورتهای دولتسازی و ملتسازی، برای یک جامعهی خسته از جنگ است که ما را ناگزیر میکند تا برای برآورده شدن نیازها و تأمین منافع ملی خود و نه از سر سیتز با همسایگان، تن به امضای این پیمان با امریکا بدهیم.
