ما و رییس خدایداد

هادی دریابی

امنیت ملی کشور، خطرناک‌ترین سارق و جانی تاریخ معاصر افغانستان را با دو تن از هم‌کاران شریف و معظمش دست‌گیر نموده است. این موفقیت را به ریاست امنیت ملی و خانواده‌هایی که همیشه ترس از اختطاف‌ شدن بچه‌های‌شان داشتند و دارند، تبریک عرض می‌کنم. گرفتاری رییس خدایداد و دو همراه عزیزش، نباید شروع و ختم ماجرا باشد. دولت اگر در صدد بهبودی اوضاع باشد، این گرفتاری فقط شروع یک عملیات است. عملیاتی که باید با حوصله و دقت دنبال شود. رییس خدایداد، رهبریِ چندین گروه آدم‌ربایی و سرقت را که در ولایت‌های مختلف فعالیت می‌کنند، به عهده داشته و این گروه‌ها هم‌چنان در چند ولایت افغانستان فعال اند. اگر دولت و مسئولان تحقیق و در نهایت، قوه‌ی قضائیه، در رابطه به قضیه‌‌ مسئولانه و صادقانه برخورد نمایند، حواشی زیادی پشت این دست‌گیری خوابیده که با بیدار کردن آن، می‌توان به منابع و انگیزه‌های تبه‌کاری در افغانستان دست یافت. این‌که رییس خدایداد در طول این سال‌ها، دست به اختطاف و سرقت و قتل می‌زده، به خودی خود بیان می‌کند که وی در سایه‌ی دولت‌مردان زندگی می‌کند. بی‌قراری وی در زندگی و تردد وی میان افغانستان و پاکستان و تاجکستان و امارات متحده‌ی عربی با شناس‌نامه‌های مختلف و پاسپورت‌های مختلف، روشن می‌کند که مهره‌هایی در حکومت وجود دارند که از هم‌چو جانی‌ها حمایت یا حد‌اقل به هم‌چو آدم‌ها کمک می‌کنند. یک تحقیق زیرکانه و بدون مصلحت، دولت افغانستان را به این مهره‌ها و مقام‌های دولتی می‌رساند. مقام‌هایی که حرف‌های زیادی برای گفتن دارند. بازجویی عادلانه‌، مسئولیت دولت است و حق مردم! هرچند بارها شاهد مسئولیت‌گریزی‌های دستگاه دولتی بوده‌ایم؛ اما این بار امیدوارم دولت به حق مردم پشت نکند و گوشه‌‌ای از دنیای فاسد روزگار ما را برای مردم روشن کند. می‌گویید چطور؟ شرحش خیلی ساده است. شما تصور کنید که شورای وزیران جلسه داشته باشد. در این جلسه تمام وزیران حضور داشته باشند. تمام این وزیران مجهز به «اراده‌ی نیک برای مردم» باشند. خواست مردم نیز نزد آن‌ها اولویت‌بندی‌ شده باشد. در این اولویت‌بندی، هیچ‌وزیری تلاش نکرده باشد که بستگان، قوم و خویش خود را در اولویت قرار بدهد. بیرون از جلسه‌ی وزرا‌، قوم و خویش وزیر صاحبان هم انتظار اولویت قایل شدن به خواسته‌ها و نیاز‌های خویش را نداشته باشند و خویشتن را در قطار مردم ببینند و درست مثل مردم از حکومت انتظار داشته باشند. در صورتی ‌که کدام وزیر خر پیدا شود و به فامیل و بستگان خود اولویت قایل شود، فامیل و بستگان وزیران دیگر، در کنار مردم، علیه آن وزیر خر شکایت و اعتراض نمایند. مردم هم مثل ما نباشند که هر اتفاقی افتاد، بگویند، خیر است. خدا مهربان است، شاید خوب شود. مردم هم تعریفی از مسئولیت‌های دولت و حقوق خود بالای دولت داشته باشند. قوانین ضروری برای زندگی روزمره را بفهمند و از آن عدول ننمایند. در حقیقت مردم باید طوری باشند که دولت از مردم بترسد، نه از طالبان یا نظامیان پاکستانی که این روزها به‌نام طالبان پنجابی وارد افغانستان می‌شوند تا علیه دولت افغانستان بجنگند. در یک‌ هم‌چو شرایط، اگر شورای وزیران فیصله کند که شکار پرنده‌ در افغانستان ممنوع شود و احدی حق نداشته باشد‌ پرند‌‌گان وحشی را شکار کند، در این ‌صورت، نه اسماعیل خان توانایی دعوت عرب‌ها و پذیرایی‌ از آن‌ها را دارد و نه من! نه سیاف از شکار پرند‌گان به‌دست عرب‌های مفت‌خور، سکوت اختیار می‌کند و نه مولوی کشاف! شاید هیچ سربازی حاضر نشود که امنیت عرب‌های شکاری را تأمین نماید. این اتفاق نه در قندهار می‌افتد و نه در هلمند و هرات! اگر هم بیفتد، امنیت ملی حتا زودتر از 36 ساعت آن‌ها را دست‌گیر خواهد کرد و ریشه ‌ریشه‌ی تخلف را برای مردم تشریخ خواهد کرد. حالا هم، روشن کردن این سلسله‌ی فاسد، کار خیلی سختی نیست، اگر تسلسل در هم‌کاری و جنایت وجود نداشته باشد. اگر هم که وزیران محترم از آن‌چه در بالا گفته شد، فاصله داشته باشند، هیچ دستوری مبنی بر منع شکار پرنده‌ها صادر نخواهد شد و عرب‌ها همیشه برای شکار پرنده‌های شکاری و نایاب، از راه خواهند رسید و جهادیانی خواهند بود که برای تأمین امنیت آن‌ها، سرباز در اختیارشان قرار بدهند.

در خصوص رییس خدایداد نیز چنین خواهد بود. اگر مسئولان تحقیق و نهاد‌های عدلی-قضایی، گرفتار وجدان فاسد و ارتباط حلقه‌‌ای با این تبه‌کاران نباشند، نه تنها که رییس خدایداد به سزای اعمالش خواهد رسید، بل‌که مجموعه‌‌ای از تبه‌کاران دولتی نیز رسوا و مجازات خواهند شد. اگر رییس خدایداد، به‌زودی اعدام شد، یا موفق شد غایب شود، باید قبول کرد که ما با دولتی مملو از رییس خدایداد‌ها سروکار داریم. در این ‌صورت، باید خلته‌هایی از اشک را آماده داشته باشیم تا هر وقتی که گرفتار دام این آدم‌ها می‌شویم، اگر فرصت یافتیم، اشک بریزیم. قصه‌ی کوچک‌ترین قانون و بزرگ‌ترین تبه‌کار، در ذات خود هم‌سان است. اگر ما شهامت چشم‌پوشی از قوانین کوچک را داشته باشیم، باید به تبه‌کاران بزرگ نیز حق بدهیم. اینک ما و رییس خدایداد با هم مشاهده می‌کنیم که مسئولان دولتی چه می‌کنند؟!

از روزنامه‌نگاری مستقل حمایت کنید

محدودیت‌های گسترده بر رسانه‌ها و فضای عمومی در افغانستان، دسترسی شهروندان به اطلاعات مستقل را محدود کرده است. در چنین شرایطی، «اطلاعات روز» متعهدانه و مستقل به کار خود ادامه می‌دهد تا حقیقت قربانی خاموشی و فراموشی نشود.

ما وابسته به هیچ قدرتی نیستیم و تنها برای مردم می‌نویسیم.

مأموریت ما افشای فساد، بازتاب صدای سرکوب‌شدگان، تقویت پاسخگویی صاحبان قدرت، و پشتیبانی از چشم‌اندازی است که در آن همه شهروندان افغانستان از حقوق و آزادی‌های برابر برخوردار باشند و در صلح زندگی کنند.

خبرنگاران ما در شرایط دشوار و گاه خطرناک فعالیت می‌کنند تا گزارش‌های دقیق، منصفانه و مبتنی بر واقعیت منتشر شود و روایت‌های مردم به حاشیه رانده نشود. تداوم این کار، به حمایت مخاطبان و حامیان مستقل وابسته است.

هر کمک، فارغ از میزان آن، به ادامه روزنامه‌نگاری مستقل کمک می‌کند. اگر امکان کمک مالی ندارید، همرسانی این درخواست و تشویق دیگران به حمایت نیز سهمی مهم در تقویت این مسیر دارد.

در کنار حقیقت بایستید
از اطلاعات روز حمایت کنید

برای حمایت اینجا کلیک کنید
با دیگران به‌‌ اشتراک بگذارید
1 دیدگاه