چرا هوشیار نمی‌شویم؟

بحران انتخاباتی امسال محصول مستقیم نابخردی مردم افغانستان است. یکی به این مردم بگوید: «دیدید که چه کار کردید؟» بدی مردم افغانستان این است که بسیاری از حرف‌ها را تحت‌الفظی می‌فهمند. درست است که بزرگان مملکت می‌گفتند، بروید رای بدهید. اما منظورشان این نبود که واقعا گله گله قطار شوید و بروید رای بدهید. در هیچ جای دنیا مردم رای نمی‌دهند. افغان‌ها شنیده‌اند که مردم جهان رای می‌دهند و خیال کرده‌اند که واقعا مردم کاغذ بر‌می‌دارند و آن را در صندوق‌های پلاستیکی می‌اندازند و تمام روز گنگنم استایل می‌رقصند که ما رای دادیم. این طور نیست. در کشورهای غربی وقتی که ندا در ‌داده می‌شود که بروید رای بدهید، مردم از خانه‌ی خود بیرون نمی‌روند. چرا که مردم هوشیاری هستند و مطلب را می‌گیرند. آن وقت، عده‌ای در پشت درهای بسته می‌نشینند و بحث می‌کنند که چه کسی را رییس جمهور یا صدر اعظم مملکت اعلام بکنند.

در کشورهای غربی، چهار-پنج نفر همیشه تصمیم می‌گیرند. خود‌شان به این چهار-پنج نفر «اتاق فکر» می‌گویند. البته معلوم نیست که چرا نفر را اتاق می‌گویند. این چهار-پنج نفر یک سال تصمیم می‌گیرند که مثلا در امریکا یک آدم زن‌پرست مثل بیل کلینتون رییس جمهور شود که آبروی اسلام را ببرد. در همان سال یک نفر ‌هالندی را تعیین می‌کنند و نامش را مثلا «اسامه بن‌لادن» می‌گذارند و به او می‌گویند که تو برو با امریکا مخالفت کن. به انگلیس‌ها می‌گویند که برای چند سال میزان مالیات خود را بالا ببرند که مسلمان‌های بریتانیا خوب به تنگ بیایند. در پاکستان نواز شریف را بر‌می‌دارند و به جایش پرویز مشرف را می‌گذارند. البته پرویز مشرف اصلی را هیچ وقت به مردم نشان نمی‌دهند. یک نفر دیگر را به اسم او در رسانه‌ها تبلیغ می‌کنند. به روسیه می‌گویند، شما در ظاهر با غربی‌ها درگیر شوید تا افغان‌ها فکر کنند که شما مردمان بدی هستید. بعد، که دیدند مردم کم کم می‌فهمند، فورا در امریکا یک سیاه‌پوست را رییس جمهور می‌کنند و به او یاد می‌دهند که پدرش مسلمان بوده باشد.

متأسفانه مردم افغانستان این چیزها را نمی‌دانند. روشن‌فکران افغان هم که یک‌سره فریب کلمات خوش‌‌خط‌و‌خالی چون دموکراسی، آزادی بیان، جامعه‌ی مدنی و حقوق بشر را خورده‌اند. خیال می‌کنند که در غرب کسی به این مفاهیم به راستی احترام می‌گذارد. خبر ندارند که در همین شهر پاریس هر شب چهارصد دختر جوان مورد تجاوز قرار می‌گیرند و جنازه‌های‌شان در کوچه انداخته می‌شوند. همه می‌دانند که هفتاد هزار انگلیسی همین اکنون در شهر لندن در سیاه‌چال‌ها می‌پوسند و جرم‌شان این بوده که در روزهای یک‌شنبه به کلیسا نمی‌رفته‌اند.

مردم افغانستان باید هوشیار شوند.