حدود یک و نیم ماه از اعلام رسمی موج دوم شیوع ویروس کرونا توسط وزارت صحت عامه میگذرد. در اواخر ماه عقرب، وزارت صحت عامه آغاز موج دوم شیوع ویروس کرونا در کشور را رسما تأیید کرد. آمارهایی که بهصورت روزانه از تعداد مبتلایان جدید اعلام میشود، موج دوم شیوع این ویروس را تأیید میکند.
موج دوم شیوع کرونا در افغانستان اما خبر تازه و جدیدی نیست. آنچه در این خصوص مهم و تکاندهنده است، میزان مرگباری موج دوم شیوع این ویروس نسبت به موج اول آن است. در دورهی زمانی شیوع این ویروس در موج اول، نرخ متوسط مرگومیر ناشی از ابتلا به این ویروس، حدودا ۳ درصد بود. به عبارت دیگر، بهعنوان مثال، اگر در یک شبانهروز، براساس اعلام رسمی وزارت صحت ۱۰۰ نفر به این ویروس مبتلا میشدند، میزان مرگومیر ناشی از ابتلا به این ویروس در آن روز، حداکثر ۳ نفر بود. درصدی که در مقیاس جهانی، یکی از پایینترین نرخهای مرگومیر ناشی از ابتلا به ویروس کرونا بود.
برخلاف موج اول، نرخ مرگ ناشی از ابتلا به ویروس کرونا در موج دوم شیوع آن، تا ۹ برابر صعود کرده است. براساس آماری که بهصورت روزانه از طرف وزارت صحت عامه منتشر میشود، محاسبهی این نرخ به راحتی قابل محاسبه است. در اکثر روزها، بر مبنای آماری که وزارت صحت منتشر میکند، بهعنوان نمونه اگر ۲۰۰ بیمار جدید مبتلا به ویروس در یک روز شناسایی میشود، در همان روز تا ۱۸ نفر مبتلا به این ویروس میمیرند. این نرخ در نوسان است اما تا ۹ درصد نیز صعود کرده است.
مضاف بر سهبرابر مرگباربودن موج دوم شیوع ویروس کرونا، آلودگی شدید هوا، سرمای سخت زمستان، وضعیت دشوار اقتصادی شهروندان، افزایش فقر و سقوط قدرت خرید مردم دشواری وضعیت را مضاعف کرده است.
برخلاف وخامت اوضاع، حکومت و افکار عمومی اما در برابر موج دوم شیوع ویروس کرونا، دچار یک کرختی و بیپروایی خطرآفرین شده است. با وصف آنکه موج دوم شیوع ویروس سهبرابر مرگبارتر از موج اول آن است و مضاف بر آن، سرمای زمستان، آلودگی شدید هوا و وضعیت اقتصادی بسیار بد مردم بر وخامت وضعیت افزوده است اما هیچ خبری از هیچ نوع تدابیر صحی نیست. دستکم تا کنون هیچ نوع محدودیت جدی در رفتوآمد وضع نشده است. کارزار تبلیغات و آگاهیدهیهای صحی از طرف حکومت، رسانهها، نهادهای مسئول و حتا فعالان اجتماعی فلج است. کمیتهی اضطرار مبارزه با کرونا تعطیل شده و بهصورت خلاصه هیچ تدبیر و تصمیم و محدودیتی روی دست نیست.
در سوی دیگر، مردم نسبت به این خطر جدی، به بیپروایی کامل رسیده است. برخلاف موج اول، در موج دوم شیوع ویروس، مردم به قدری نسبت به خطرات ناشی از شیوع ویروس بیپروا شدهاند که گویی چنین بحران یا دستکم خطر صحی از بنیاد وجود ندارد.
این سطح از بیپروایی و بیمبالاتی به موج دوم شیوع ویروس که سهبرابر بیشتر از موج اول مرگبارتر است، میتواند کشور را به یک فاجعهی صحی بکشاند. حکومت مسئولیت دارد که به این بیپروایی خطرناک پایان داده و قبل از آنکه وضعیت به وخامت بیشتری برود، دست به کار شود. حکومت باید به عادت معمول اقدام زیر فشار افکار عمومی پایان دهد.
