در هفتهی اخیر حملات طالبان در افغانستان شدت بیشتری گرفته است. در تازهترین مورد در حمله طالبان به پاسگاه نیروهای امنیتی در شمالشرق کشور ۱۹ نفر کشته شدند. هفتهی قبل آن نیز خونین بود. دهها غیر نظامی در کشور کشته شدند. در دو مورد طالبان در هرات و بلخ بهصورت مستقیم غیرنظامیان را هدف قرار دادند. در روزهای اخیر خشونت دوامدار در سراسر افغانستان جریان داشته است. در فرصتی که افغانستان و شرکای جهانی تلاشها را برای صلح بیشتر کرده، گروه طالبان اما خشونتها را بیشتر کرده است. شدتبخشیدن به خشونت در آستانهی گفتوگوهای بینالافغانی، منطق سیاسی ندارد. این کار به معنای این است که طالبان ارادهای برای صلح ندارند. اگر اراده برای صلح وجود دارد، برای رسیدن به آن باید گامهای عملی برداشته شود. کاهش خشونت حداقل کاری است که در این راستا باید انجام شود. در داخل افغانستان نیز ظاهرا آغاز مذاکرات بینالافغانی صلح مخالفان خود را دارد. از جمله بهنظر میرسد ارگ ریاستجمهوری چندان دلگرم به آغاز مذاکرات بینالافغانی نیست. برای همین آغاز این گفتوگوها مدتهاست که به مشکل برخورده است. استدلال ارگ این است که طالبان حاضر نیستند از خشونت دست بردارند. روایت رسمی حکومت افغانستان این است که پس از امضای توافقنامه میان نمایندگان امریکا و طالبان حملات طالبان علیه نظامیان افغان بهجای اینکه کاهش یابد، افزایش یافته است. با این وصف، اگر طالبان همچنان به خشونت ادامه دهند، اینکار جایگاه بهانهتراشی برای کلیدنخوردن گفتوگوها را تقویت میکند. البته که این بهانه منطقی است. زیرا رفتن به طرف صلح در بحبوحهی جنگ هیج توجیه سیاسی-نظامی ندارد.
افغانستان تا حالا بیشتر از 360 زندانی طالبان را از بند رها کرده است. گروه طالبان نیز در سه نوبت 60 تن را از بند رها کرده است. رهایی زندانیان برای صلح گام مهمی است. مبادلهی زندانیان چند روز است که متوقف شده، اما این روند باید در پرتو رعایت مسایل حقوق بشری ادامه یابد. اصرار بر ادامه خشونت این روند را صدمه میزند. زمان کاهش خشونت فرا رسیده است. زیرا از یک طرف، رسیدن به صلح مستلزم کاهش خشونت است و از طرف دیگر افغانستان درگیر یک مشکل بزرگ دیگری بهنام ویروس کرونا شده است. هر نوع خشونت تلاش برای مهار بحران کرونا را صدمه میزند. خشونت منابع مالی را برای هر دو طرف هدر میدهد. در شرایطی که در افغانستان کمبود شدید منابع مالی برای مبارزه با بحران کرونا محسوس است، هدردادن حداقل منابع موجود در جنگ منطقی نیست. خشونت باعث میشود نهادهای مسئول صحی نتوانند برای بسیاری از مناطق و شهروندان آسیبپذیر برنامهریزی داشته باشند. گروه طالبان هیچ برنامه و توانی برای مبارزه با بحران کرونا در مناطق تحت کنترل خود ندارد. از اینرو، نیاز است که خشونتها در چنین وضعیت متوقف شود. به گروههای امدادرسان و وزارت صحت عامه اجازه داده شود در مناطق زیر کنترل طالبان برنامه ریزی کنند و برای روزهای دشواری آمادگی بگیرند.
شاید تصور طالبان این است که به هر حال امریکا از افغانستان خارج میشود و افغانستان نیز در گرداب تنشهای سیاسی گیر مانده است و این به آنان فرصت میدهد که با پیروزی نظامی در افغانستان بر سر قدرت بیاید. اما این تصور طالبان اشتباه است. زیرا نه امریکا افغانستان را بدون رسیدن به یک توافق رها میکند و نه جانب افغانستان این فرصت را برای طالبان میدهد. برگشت طالبان به قدرت در افغانستان تنها از طریق یک روند سیاسی ممکن است. خوشبختانه تنشهای سیاسی در افغانستان در حال حل شدن است. همه طرفها از خود انعطاف نشان داده است. شاید در آیندهی نزدیک افغانستان شاهد برگشت دوباره همسویی نیروهای سیاسی باشد. از اینرو، ادامه خشونت فرصت رسیدن به صلح را بر باد میدهد و در داخل افغانستان برای مخالفان آغاز گفتوگوهای بینالافغانی، بهانه شود.
+++
«کمپین همدلی: کرایه خانه قانونا نصف شود» در روزهای دشواری که همه درگیر ویروس کرونا یا COVID-19 هستیم، برای گسترش همدلی، همکاری و همدردی میان مردم و بهویژه میان مالک و مستأجر راهاندازی شده است. در این کمپین از مالکان خانههای مسکونی میخواهیم که با همدلی و همیاری، از ماه حمل تا پایان وضعیت کنونی، کرایه ماهوار را کم کنند. حامیان این کمپین درحالیکه میدانند شماری از مالکان پیش از این اقدامات انسانی و درخور ستایش انجام دادهاند، تأکید میکنند که کرایههای ماهوار خانهها حداقل نصف شود. برای امضای این دادخواست به این آدرس رفته پس از امضا آنرا با دوستان خود شریک سازید:
