فکر کنم مبارزات انتخاباتی وارد فاز «افراطیت» شده و با منش کاریزماسازی، هرکدام از طرفین نزاع (کمپاین) وقتی برای اثبات حقانیت ولینعمتشان کم میآورند و احساس میکنند که دارند از قدرت دور میشوند، به تقدیسسازی و اگراندیسمان (بزرگنمایی) بیحد و حصر «پیشوا»یشان (شاید واژهی بعدی باشد)، رو میآورند.
حالا شما آن را فاجعه میگویید یا اینکه بسترسازی آفرینش «توتالیتر»های تازه در جامعه، فرقی نمیکند. موضوع این است که حرف و منطق هردو طرف کاملا ته کشیده و کار به اندازه کردن اعضای بدن یکدیگر و مدح و ثنای سردستهی تیمشان کشیده شده است.
