آزادی پنج طالب، نشانهی پایان یک دوره است
امریکا در بدل آزادی یک سربازش، پنج عضو ارشد پیشین طالبان را از زندان گوانتانامو آزاد کرد. وزیر داخله و معاون استخبارات طالبان هم در میان این آزاد شدگان اند. چه تعداد از شهروندان افغانستان را اینها شکنجه و نابود کردند؟ شاید هیچوقت ندانیم.
دو نفر در میان این آزاد شدگان از سوی سازمانهای بینالمللی مدافع حقوق بشر، از جمله «دیدهبان حقوق بشر»، به صورت مستند متهم شدهاند که هزاران فرد ملکی و بیگناه غیرپشتون را صرفا بهخاطر تعلق قومیشان کشتهاند. این دو نفر یکی ملا فاضل، معاون وزارت دفاع طالبان از چارچینوی ارزگان است و دیگری، ملا نورالله نوری از شاهجوی زابل است که مدتی والی بلخ بود. هردوی اینها در خطوط مقدم جنگ در شمال افغانستان جنگیدهاند و چندسال قبل دیدهبان حقوق بشر خواستار محاکمهی بینالمللی این دو و ملا دادالله به اتهام جنایت علیه بشریت و… شد.
ملا نوری و ملا فاضل را نیروهای دوستم در قندوز دستگیر کرده بودند. بعید است که اینها به همین سادگی خانهنشین شوند و دست از وفاداری به طالبان و افکارشان بشویند. چه اینها به افغانستان برگردند یا نه، آزادیشان برای طالبان، دستآورد مهمی است. اگر این پنج نفر در قطر بمانند، به احتمال زیاد به تقویت مالی طالبان و گسترش روابطشان با شیوخ سلفی، تندرو و پولدار عرب خواهند پرداخت. اگر اجازهی بیرون شدن از قطر را بیابند، روحیهی نیروهای طالبان در میدانهای جنگ را تقویت خواهند نمود و جایگاه شورای کویته را در میان دستههای مختلف بنیادگرایان مسلح، تحکیم خواهند کرد.
در هردو صورت، این خبر برای مردم افغانستان و مخصوصا بازماندگان قربانیان جنایتهای این پنج نفر، خبر فوقالعاده تلخ است. تلختر اما این خبر باید برای بقایای جبههی شمال و مخصوصا دوستم باشد. به نظر میرسد که امریکا، آرام و بیصدا در حال جمع کردن جل و پستک است و مهمتر از همه، این واقعیت را پذیرفته است که طالبان و افکارشان بخشی از آیندهی افغانستان خواهند بود.
آزادی این پنج ملا به ما میگوید که پایان یک دوره، آغاز شده است. زنگ ساعت، کوک شده است و تیک تیکش را میتوان شنید. هر تیک ما را به چگونه سرنوشتی نزدیکتر میکند؟
