Mir Hussain Mahdavi

یک استخاره‌ی دیگر

بخشی از تاریخ سیاسی معاصر افغانستان را استخاره‌های آقای مجددی ساخته است. اگر باور‌تان نمی‌شود، بروید و ببینید که چند‌بار آقای مجددی دست به استخاره زده و بعد جمعیتی از مردم به استخاره‌ی ایشان رای داده و از آن پیروی کرده‌اند. حالا هم یکی از آن استخاره‌های تاریخی رقم خورده است. آقای مجددی استخاره کرده که به تیم عبدالله برود ‌یا اشرف غنی. سرانجام نه با محاسبه‌ی سود و زیان کار و نه با بررسی‌های کارشناسانه‌ی قضیه، بل‌که فقط و فقط با توسل به تسبیح‌، راه خود را پیدا کرده و مسیر خود را انتخاب کرده است. تسبیح به آقای مجددی گفته که کجا برود و چکار کند. این البته مسئله‌ی کوچکی نیست و باید در مورد آن زیاد اندیشید و زیاد سخن گفت، اما فعلا فقط مجال ذکر یک نکته است. یک بررسی استخاره‌شناسانه نشان می‌دهد که هر وقت آقای مجددی با توسل به تسبیح و استخاره تصمیم گرفته است، آن تصمیم قرص و محکم بوده و عهد و پیمان ایشان هرگز شکسته نشده است. اما تصمیم‌های بدون استخاره‌ی ایشان اکثرا سست و ناپایدار بوده‌اند. مثالش‌ همان تعهد آقای مجددی در مورد پیمان امنیتی است. آقای مجددی مدت‌ها پیش در برابر مردم تعهد کرده بود که اگر آقای کرزی موافقت‌نامه‌ی امنیتی با امریکا را امضا‌ نکند، برای همیشه افغانستان را ترک خواهد کرد. آن موافقت‌نامه امضا‌ نشد؛ اما آقای مجددی هنوز در کشور بوده و هنوز هم استخاره می‌گیرد.