رییسجمهور دیروز بهمناسبت صدمین سالروز استقلال کشور و در مراسم رسمی گرامیداشت از این روز از مردم خواست که شمشیرها را از نیام برکشند و علیه تروریزم مبارزه کنند. رییسجمهور در بیانیهای از شهروندان کشور خواست که علیه «افکار داعشی» مقابله کنند و از موجودیت این افکار در قریه، ناحیه، کار و ادارهیشان به هدف مقابله با آن به ارگانهای امنیتی و کشفی گزارش دهند. این خواست منطقی است، بهدلیل اینکه همکاری مردم در تأمین امنیت یک ضرورت انکارناپذیر است؛ اما تمام مسأله این نیست. همکاری مردم یک مرحله بعد از ارادهی حکومت در تأمین امنیت و مبارزه با تروریزم است. متاسفانه دلیل اصلی ناامنیهای امروز افغانستان کوتاهی حکومت در امر مبارزه با تروریزم است. نقش مردم در این وضعیت یک امر فرعی است. از اینرو، درست این است که رییسجمهور این خواست را اول به آدرس دستگاه امنیتی حکومتش حواله کند. ناکامی حکومت در تأمین امنیت روشن است. این سخنان رییسجمهور یک روز پس از حملهی مرگبار در یک محفل عروسی و در فاصلهی نزدیک از محل حادثه ایراد شد. رییسجمهور به یاد داشته باشد که مسئول تأمین امنیت کشور و جان شهروندان است. بدون هیچ کموکاستی در این حادثه مقصر اصلی حکومت است.
در کمتر از دوماه گذشته طالبان موفق شدهاند چندین حملهی مرگبار را در کابل و در چند ولایت دیگر انجام دهند. در میدانهای جنگ نیز سربازان با مشکلات مدیریتی بسیار مواجه هستند. بارها اتفاق افتاده که بهدلیل نرسیدن کمک به نیروهای امنیتی در خط مقدم جنگ تلفات سنگینی به نیروهای امنیتی وارد آمدهاند. در چهار سال حکومت وحدت ملی 45 هزار سرباز کشته شدند. در سایهی حکومت وحدت ملی، ولایتهای قندوز و غزنی بهدلیل سوءمدیریت، بهدست طالبان سقوط کرد. فساد در نهادهای امنیتی، بهخصوص پولیس ملی، در حدی است که نمیتوان از آن چشم پوشید. مجموع این مسایل نشان میدهد که حکومت در امر مبارزه با تروزیرم موفق نبوده است. اکنون طالبان بر بخشهای وسیعی از خاک افغانستان حکمروایی میکنند. بنابراین، وضعیت حاکم در کشور محصول سیاست و مدیریتی است که از سوی حکومت به اجرا گذاشته شده است.
بخش دیگر از سخنان دیروز رییسجمهور بهمناسبت صدمین سالگرد استرداد استقلال افغانستان نیز قابل توجه است. غنی گفت: «تروریستان را ریشهکن و حامیانشان را به گلیم غم مینشانیم.» آقای غنی تأکید کرد که انتقام «قتل شهروندان و هر قطرهی خون مردم بیگناه» از تروریستان گرفته خواهد شد. این اولین وعدهی حکومت نیست. هر باری که فاجعه در افغانستان رخ داده، حکومت و بهصورت رییسجمهور به مردم وعدهی انتقام داده است: برای نمونه در حملات انتحاری بر تظاهرات جنبش روشنایی؛ مسجد امام زمان در کابل؛ حمله بر مقر فرماندهی پولیس ولایت پکتیا با ۴۲ کشته بهشمول فرمانده آن؛ حمله بر پایگاههای امنیتی در غزنی؛ نابودی پایگاه نظامی در قندهار با ۴۹ سرباز کشته؛ حمله بر حوزه ششم امنیتی کابل با ۱۸ نفر کشته و ۱۴۵ زخمی؛ حمله بر چهار راه زنبق و چندین حملهی مرگبار دیگر. هیچگاهی به مردم آگاهی داده نشد که انتقام خون صدها شهروند کجا و چگونه گرفته شد. بهجای آن حکومت در چند ماه گذشته صدها زندانی طالب را از بند رها کردند.
نظر ما این است که شمشیر بهدست حکومت است نه مردم. محکومیت محض و وعدههای غیرعملی، کمکی به تأمین امنیت نمیکند. انتظار مردم این بود که رییسجمهور امروز مقامهای بلندپایه امنیتی را بهدلیل ناکامی از وظیفه سبکدوش میکرد. دستور حملهی قاطع و گسترده را بر علیه دشمنان مردم افغانستان میداد.
مردم همواره در تأمین امنیت با حکومت همکار بودهاند. اکتفا به این خواست فرافکنی و چشمپوشی از ناکامی و کوتاهی دستگاه امنیتی است. هنوز دیر نشده. رییسجمهور باید فورا مسئولان ارشد امنیتی را از کار سبکدوش کند. با ناکامیهای پیهم دلیل بر ادامهی کار این افراد وجود ندارد. سیاست ملتمسانه حکومت در برابر دشمن باید تغییر کند. توقف رهایی زندانیان طالب خواست مردم است. از اینروست که میگوییم شمشیر دست شما است.
