فاجعه‌ی ارگو و احساسات صادق و کاذب

فاجعه‌ی ارگو، رویداد تلخ و تکان دهنده‌ای برای تمام مردم افغانستان بود. باشندگان قریه‌ی آب باریک این ولسوالی که در نتیجه‌ی ریزش کوه زیر خروارها خاک، زنده زنده مدفون شدند، تک تک مردم افغانستان را غمگین ساختند. با گذشت نزدیک به یک هفته از وقوع این رویداد، غم ارگو هنوز هم مثل روز نخستش سنگین، تازه و جانکاه است. تک تک مردم افغانستان به‌نحوی در ارتباط با این تراژدی ابراز احساسات کردند. از مردم عادی در سراسر کشور گرفته تا مقام‌های دولتی، تاجران، نامزدان انتخابات ریاست جمهوری، همه و همه واکنش‌های صادق و کاذبی از خود نشان دادند. برای مردم عادی، این رویداد یک مصیبت واقعی و بزرگ بود. بسیاری‌ها در گوشه گوشه‌ی کشور وقتی صحنه‌های غم‌ناک و تکان دهنده‌ی قربانیان این فاجعه را از طریق تلویزیون‌ها دیدند، اشک ریختند و به خاطر قریه‌ی آب باریک تا عمق استخوان‌های‌شان متأثر گردیدند. شماری از تاجران، نهادها و مؤسسات، مسئولان و سیاست‌مداران برای یاری به قربانیان‌ این فاجعه صادقانه تلاش کردند و با وجوه نقدی به کمک قربانیان شتافتند. اما شماری نیز این فاجعه را به فرصتی برای تفریح، سفر و سیاحت، عکس گرفتن‌های تفننی تبدیل کردند و بر قبر دسته‌جمعی باشندگان قریه‌ی آب باریک‌، لب‌خند‌زنان عکس یادگاری گرفتند. عده‌ای فاجعه‌ی ارگوی بدخشان را به سوژه‌ی تبلیغاتی برای خود تبدیل کردند و در این میان، نامزدان انتخابات ریاست جمهوری گوی سبقت را از دیگران ربودند. دو تیم پیش‌تاز انتخاباتی بیش‌ترین بهره‌ی تبلیغاتی را از این واقعه برده‌اند. میزان کمک‌ها و این‌که چقدر صادقانه از مردم آسیب‌دیده دل‌جویی کرده‌اند، به کسی دقیق معلوم نیست؛ اما عکس‌ها و ویدیوهای آن‌ها در ارگو، در کنار خانواده‌های داغ‌دار، بالای قبر دسته‌جمعی قربانیان و در میان مردم، ‌تمام شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌ها را پر کرده‌اند.
تا کنون عمل‌کرد دولت در مواجهه با این فاجعه، مورد انتقاد شدید بوده است. کمیته‌ی حالات اضطرار، بی‌برنامه و ناهم‌آهنگ عمل کرده و مسئولان دولتی حتا در ارائه‌ی آمار و ارقام تلفات با هم توافق نظر ندارند. تیم‌های نجات که به محل رفته بودند، هیچ‌کاری از پیش نبرده و مردم اکنون خودشان برای بیرون آوردن اجساد و قربانیان با بیل و کلنگ دست به‌کار شده‌اند. مسئولان دولتی همواره اعلان می‌کنند که قربانیان همه وفات یافته‌اند و هرگونه تلاش برای نجات آن‌ها، بی‌هوده است، در حالی که روز گذشته در نتیجه‌ی تلاش مردم، یک کودک از زیر خاک زنده بیرون شد. دولت حتا نتوانسته کمک‌ها را توزیع نماید. روز گذشته در جریان توزیع کمک‌ها در میان مردم، بی‌نظمی و جنگ رخ داده و نیروهای امنیتی برای متفرق ساختن مردم، مجبور به شلیک هوایی شده‌اند. هرچند کمیسیون‌های کاری از سوی حکومت برای کمک به قربانیان ایجاد شده، کمیته‌ی حالات اضطرار بیش از چهل میلیون افغانی را برای کمک به آن‌ها اختصاص داده و دیگر نهادهای دولتی نیز هرکدام از فرستادن کمک‌های نقدی و جنسی خبر داده‌اند، اما تا کنون قربانیان در زیر آوار‌های خاک و در فضاهای باز و بدون امکانات مناسب‌ زندگی، شب و روز می‌گذرانند و هیچ‌کمکی از این وعده‌ها و تخصیص‌ها برای مردم مستحق و قربانی نرسیده است.
نکته‌ی امیدواری این است که کمپاین سراسری برای کمک به قربانیان بدخشان در سراسر کشور راه افتاده است. خیمه‌ها و غرفه‌های جمع‌آوری کمک به قربانیان رانش کوه در ولسوالی ارگوی بدخشان، در سراسر کشور ایجاد شده و صدها هزار افغانی از درک کمک مردم به قربانیان به این صندوق‌ها ریخته شده است. مردم از سراسر کشور، بدون در نظرداشت منطقه، قوم، زبان و مذهب برای قربانیان ارگو اشک ریختند و حرکت‌هایی برای جلب کمک به آن‌ها در تمام ولایت‌ها به‌راه انداختند.
آمادگی خوب برای کمک به قربانیان در میان مردم افغانستان و‌جود دارد. از تاجران و سیاست‌مداران گرفته تا کارگران و شهروندان عادی کشور همه آماده‌اند تا به مردم ارگو کمک نمایند. اکنون باید این موج به‌درستی در جهت مطلوب مدیریت و بسیج شود و تمامی کمک‌ها به صورت دقیق و منظم در میان مردم توزیع شوند. باید بر تیم‌هایی که این کمک‌ها را دریافت و به مردم می‌دهند، نظارت جدی وجود داشته تا باشد و نگذارند از اعتماد مردم سوء استفاده شود.