طالبان در ولسوالی پشتون کوت ولایت فاریاب، لااقل سه محل مسکونی را محاصره کرده و راه های آمد و شد به این محل را بسته اند. افراد غیرنظامی گیرمانده در محاصره طالبان با کمبود شدید مواد خوراکی روبه رویند و لااقل دو تن نیز در اثر گرسنگی جان باخته اند. مقامات محلی ولایت فاریاب محاصره این محل و نیز جان باختن دو تن در اثر گرسنگی و گرفتاری شدید اقتصادی مردم محل را تأیید کرده اند.
محاصره اقتصادی مردم در فاریاب از سوی جنگ جویان طالب در حالی که روند صلح با جدیت و امیدواری مضاعف از سوی سیاست مداران افغان و بین المللی پیگیری می شود، از دو جهت درخور توجه جدی است.
یکم- شهروندان ولسوالی پشتون کوت مانند باقی اتباع کشور بر دولت حق دارند تا جان و مال آن ها را حفاظت کند. طالبان برخلاف دولت مرکزی به صورت رسمی به قوانین بشردوستانه و قوانین جنگی هیچ اعتنا و احترامی نگذاشته اند. آن ها از هر طریق ممکن در کار گسترش دایره ی نفوذ خود بوده و در این راه از هیچ نوع ظلم و خون ریزی و دهشتی پرهیز نکرده اند. اما دولت ضمن آن که به میثاق های بین المللی پایبند است، بر اساس مفاد قانون اساسی مسئول تأمین امنیت و حفظ جان و مال مردم (اتباع دولت) می باشد.
از این جهت مسئولیت نهادهای امنیتی این است که به هر طریق ممکن تأمین امنیت مردم و برخورد با دشمنان مردم را در صدر مأموریت های خویش قرار دهند. تأمین امنیت مردم و مواجهه جدی با گروه های تروریستی که قصد تکرار فاجعه ی یمن را در افغانستان دارند، از یک جهت میزان مسئولیت پذیری حکومت به مفاد قانون اساسی را نشان می دهد و از جهت دیگر به حفظ اقتدار رسمی و اعتبار دولت را کمک می کند. در جهت مقابل، بی اعتنایی یا کم توجهی به آنچه که در فاریاب می گذرد، از یک سو سبب وقوع یک فاجعه ی انسانی (جان باختن مردم در اثر گرسنگی و کشتار طالبان) می شود و از سوی دیگر نشان می دهد که دولت فاقد اعتبار و وجاهت لازم برای حفاظت از جان شهروندان است.
در نتیجه حکومت همزمان که به طالبان رخصت می دهد تا قلمرو و دامنه ی نفوذ خود را گسترش دهد، به مسئولیت اولیه ی خود رسیدگی نمی تواند؛ مسأله یی که اعتبار قانونی دولت را زیر سوال می برد و وجاهت حکومت را به عنوان نهاد تأمین اقتدار مشروع مخدوش می کند.
دوم- طالبان از بدو روی کار آمدن حکومت وحدت ملی در فاریاب پیوسته حضور و نفوذ خود را گسترش داده است. در حالی که گروه های خیزش مردمی و شبه نظامیان محلی مخالف طالبان، خاصه گروه های وفادار به جنبش ملی اسلامی در این ولایت فعال می باشند و درواقع حکومت در این ولایت از پتانسیل نظامی نیرومندی برخوردار است، اما طالبان توانسته اند دستکم در این سه سال پیوسته اراضی بیشتری را تصرف کنند و این منطقه به قتل گاه نیروهای نظامی کشور بدل سازند.
خطاست اگر تصور کنیم که طالبان صرفاً با تکیه بر توانایی صرف نظامی خود به چنین توفیقی دست یافته باشد. این وضعیت به صورت جدی نگران کننده و مانند بسیاری از اتفاقات دیگر (مانند قندز) مشکوک و پرسش برانگیز است. ضرور است که حکومت بنیان های محلی حمایت از طالبان را شناسایی و با آن ها برخورد کند.
سوم- پیگیری روند صلح با گروهی که آشکارا ابتدایی ترین حقوق افراد ملکی در محل جنگ را رعایت نمی کنند و حتا دست به محاصره اقتصادی مردم می زنند، باید به صورت جدی هم حامیان بین المللی افغانستان و هم حکومت را به فکر وا بدارد. مصالحه با چنین گروهی که نتوانسته با قوانین بشردوستانه بین المللی سر سازگاری پیدا کند، مشروعیت بخشیدن به یک گروه تروریستی و جنگی است.
