زهرا جویا
فیضالله ذکی، وزیر کار و امور اجتماعی چندی قبل در «نشست ملی حمایت از اطفال در معرض خطر» گفته بود که در حال حاضر بیشتر از اطفال در حملات تروریستی، شبکههای قاچاق انسان و مواد مخدر استفاده میشود.
وی افزود که ۳،۱ میلیون کودک در معرض خطر است که شبکههای تروریستی، مواد مخدر، قاچاق انسان، از کودکان استفادهی سوء میکنند و در حال حاضر ۱،۲ میلیون طفل دیگر نیز مصروف کارهای شاقه هستند.
در همین حال کمیسیون مستقل حقوق بشر، وضعیت کودکان کشور را نگرانکننده خوانده میگوید آماری که از سوی وزارت کار و امور اجتماعی منتشر شده بهدور از واقعیت است.
بلال صدیقی، سخنگوی این کمیسیون به روزنامهی اطلاعات روز گفت که براساس آمار رسمی که در سال 2011 از سوی حکومت افغانستان منتشر شد، نشان میداد که حدود 6.5 میلیون کودک در معرض خطر قرار داشتند.
وی گفت: «وزارت کار و امور اجتماعی میخواهد افکار عمومی را بهگونهیی قناعت بدهد که آمار اطفال در معرض خطر کاهش پیدا کرده است، در شرایطی که 39 درصد مردم افغانستان نیازمند به کمک هستند، بهشمول اطفال، وقتی این آمارها مقایسه میشود به این نتیجه میرسیم که این آمار بهدور از واقعیت است».
آقای صدیقی افزود با توجه به اینکه شمار مهاجرتها، بیجاشدگان داخلی و سطح منازعات مسلحانه در افغانستان نسبت به سالهای 2011 افزایش یافته است، وزارت کار و مور اجتماعی با کدام توجیه، آمار کودکان در معرض خطر را 3 میلیون اعلام کرده است.
او تاکید کرد که آمار دقیقی از کودکان در معرض خطر وجود ندارد، زیرا هماکنون کودکان در هرکتگوری؛ جنگ، اعتیاد، بیجاشدگان داخلی، مهاجرتها، کارهای شاق، استفادههای سوء، مرگومیر و جدایی از پدر و مادر، در معرض خطر قرار دارند.
بدون تردید پس از جنگ، و فقر یکی از غمانگیزترین وضعیتهای فاجعهبار کنونی در جامعهی افغانستان، سرنوشت اسفبار کودکان است.
کودکانی که کودکیشان آماج تهاجم بیوقفهی جنگ، نا امنی، فقر و نابرابریهای اجتماعی قرار گرفتهاند، آیندهیشان در معرض ویرانیهای پرشماری قرار دارد. با توجه به تداوم خشونتها در افغانستان و عدم مهار جنگ روزبهروز بر تعداد کودکان بیسرپست و یتیم در کشور افزوده میشود.
بیشترین کودکان بیسرپرست و فقیر در خیابانها و بر سر چهارراهها، مکانهای شلوغ و مزدحم شهر، مصروف کار هستند. کودکان به کارهای واکسزنی، پاک کردن شیشههای موتر، فروش دستمال کاغذی، سیگار، جمعآوری زباله و کارهای شاق مثل آهنگری، ترمیم کاری وسایل برقی، نجاری و… مصروف هستند.
براساس آمار کمیسیون حقوق بشر، سالانه بیشتر از 2هزار کودک در جریان منازعهی مسلحانه بهصورت مستقیم آسیب میبینند: «کشته و زخمی میشوند».
صدیقی گفت در حال حاضر حدود 2 میلیون کودک در کارهای شاق مصروفاند و 3.5 میلیون کودک دیگر از نعمت سواد محروم هستند. «کودکانی که از نعمت سواد محروم باشند، در جمع کودکانی هستند که در معرض خطر قرار دارد».
به گفتهی وی حدود سهصدهزار کودک در افغانستان معتاد به مواد مخدر هستند.
وزارت کار و امور اجتماعی میگوید که بیشترین تعداد کودکانی که در معرض خطر قرار دارند بهدلیل مشکلات اقتصادی و فقری حاکم بر جامعه است.
عبدالفتاح عشرت احمدزی، سخنگوی این وزارت به روزنامهی اطلاعات روز گفت که تعداد زیادی از کودکان به کارهای شاقه بهصورت اجباری استخدام میشوند. وی افزود که حکومت افغانستان بهویژه وزارت کار و امور اجتماعی برای بهبود وضعیت کودکان همواره تلاش کرده است اما بودجهیی که در این عرصه برای این وزارت در نظر گرفته شده است، بسنده نیست.
سخنگوی کمیسیون مستقل حقوق بشر نیز میپذیرد که حکومت افغانستان در عرصههای قانونگذاری و ساختاری برای کودکان اقداماتی انجام داده است.
آقای صدیقی گفت که برای حمایت از کودکان برخی قوانین تصویب شده و بعضی نهادها چون دادستانی کودکان، محکمهی ویژه برای کودکان و کودکستانها ساخته شده است. اما اقدام عملی که از سوی دولت صورت گرفته، نیازمندیهای کودکان در معرض خطر را رفع کرده نمیتواند.
با وجودی که از سال 2001 به اینسو بخش بزرگی از کمکهای جامعهی جهانی، نهادهای خیریه در افغانستان به بهبود زندگی کودکان در افغانستان اختصاص یافته است، هنوز هم وضعیت کودکان آسیبپذیر بهبود نیافته است.
افزایش نگرانیها از وضعیت بد کودکان
با دیگران به اشتراک بگذارید
بدون دیدگاه
بدون دیدگاه
