فکر نمیکنید دولت ِ پس از طالبان خیلی دیر دوام آورده؟ خداییاش مردم کمکم بیحوصله میشوند. میدانید که ملت شهیدپرور افغانستان معمولا پس از هشت- نه سالی از دولتی که دارند بهجان میآیند. حالا هم صبر انقلابی مردم رو به تمام شدن است و زمزمهی «با یک سقوط چهطور استید؟» رفتهرفته به موجی خروشان تبدیل میشود.
نمیشنوید که مردم از بس مدتهاست چیزی را چپه نکردهاند، چپه کردنهای مردمان دیگر جهان را در تلویزیون تماشا میکنند و از هیجان در پوست خود نمیگنجند؟ همین دو روز پیش افغانهای مقیم فیسبوک گریبان رفقای خوابآلود خود را گرفته و تکان میدادند که «بخوان». میگفتند چه را بخوانیم؟ جواب میشنیدند که بخوان به اسم پروردگار بزرگ که تیم منچستر یونایتد از تیم ِ «ما» شکست خورد. بخوان که ما بردیم و به تحقیق که همیشه از برندهگانایم. بعد، وقتی میرفتی میدیدی که ما کیستیم و چه چیزی را بردهایم، میدیدی که «ما» تیم بارسلونا هستیم و خودمان خبر نداریم. خوب، اینکه من گفتم روایت بسیار شسته- رفتهی ماجرا است. در فیسبوک هر وقت که ما میبریم (یعنی هر وقت که یک مرد برزیلی در اسپانیا برای تیم پرتقال گول میزند)، به تیم بازنده فحش خواهر و مادر هم میدهیم. نه اینکه بیتربیت باشیم و خودمان خواهر و مادر نداشته باشیم. نه. بیشتر از این جهت که دلهای شیدای ما مدتهاست که ندیده مشتی به دهان کثیف هموطنان خود زده باشیم.
از آخرین سقوط دولت ما حداقل پانزده سال میگذرد. بسیاری از هموطنان عزیز نگراناند که اگر خدای نخواسته این وضعیت ِ عاری از سقوط همینطور ادامه پیدا کند، چه خاکی بر سر خود بریزیم. سقوط ولایتها هم خوب است. اما به پای سقوط دولت مرکزی نمیرسد. مردم بیصبرانه منتظراند که گشایشی شود. ظاهرا ارکان دولت هم این بار کاملا آمادهاند که به این نیاز سوزان ملت پاسخ مثبت بدهند. دستکشهایتان را بکشید؛ صدای چکچکتان خوب نمیآید.
با یک سقوط چهطور استید؟
با دیگران به اشتراک بگذارید
بدون دیدگاه
بدون دیدگاه
