«مرکز آزادی بیان» میگوید خبرنگاران در تبعید با مشکلات گسترده روبهرو هستند و با وجود سالها تجربهی کاری و تحصیلات عالی، همچنان مجبور میشوند برای تأمین زندگی در بخشهای غیرمسلکی کار کنند.
سومین نشست سالانهی مرکز آزادی بیان روز سهشنبه (۲۲ ثور) با حضور ۳۰۰ خبرنگار تبعیدی، فعالان رسانه و چهرههای دانشگاهی و سیاسی از نقاط مختلف جهان، در شهر تورنتو کانادا برگزار شد.
محور اصلی نشست امسال به «بررسی وضعیت آزادی بیان و چالشهای جدی خبرنگاران تبعیدی» اختصاص یافته بود.
نجیب اصیل، رییس «مرکز آزادی بیان» در این برنامه گفت: «خبرنگارانی که بسیاری از آنان بهدلیل تهدید، سانسور، فشار سیاسی و خطرات امنیتی، کشورهایشان را ترک کردهاند، در تبعید نیز با مشکلات گسترده روبهرو هستند.»
او گفت: «بسیاری از خبرنگاران در تبعید، باوجود سالها تجربهی کاری و تحصیلات عالی در رشتهی خبرنگاری، در کشورهای میزبان قادر به یافتن کار در بخش رسانه نیستند و برای تأمین زندگی مجبور میشوند در بخشهای غیرمسلکی کار کنند.»
او افزود که همزمان با مشکلات شغلی و کمبود کارهای مسلکی، خبرنگاران تبعیدی با «فشارهای روانی، دوری از خانواده و نگرانیهای امنیتی» نیز مواجه هستند.
لیز دوست، خبرنگار بیبیسی و نویسندهی کتاب «بهترین هتل در کابل: تاریخ مردمی افغانستان»، از نقش خبرنگاران تبعیدی افغانستان در «مستندسازی تحولات افغانستان» ستایش کرد.
او گفت که افغانستان در دورهی جمهوریت در عرصهی رسانه و دسترسی به اطلاعات دستآوردهای بسیار خوبی داشت ولی با قدرت گرفتن طالبان بسیاری از خبرنگاران مجبور شدند کشور خود را ترک کنند، اما آنان همچنان از وضعیت آنجا گزارش میدهند.
در بخشی از این نشست، میزگردی با عنوان «چگونه میتوان دربارهی کشور خود گزارش داد وقتی نمیتوانیم به آنجا بازگردیم» با مدیریت جنیفر هالت، رییس رسانه والروس، برگزار شد.
در این میزگرد، هارون نجفیزاده، رییس تلویزیون افغانستان اینترنشنال، اندرسن بوسکن، خبرنگار ارشد تحقیقی از اکوادور، آرزو یلدز، خبرنگار تحقیقی تبعیدی از ترکیه و ولید بتراوی، خبرنگار پیشین الجزیره از فلسطین، دربارهی چالشهای خبرنگاری در تبعید پرداختند.
اشتراککنندگان اشاره کردند که کار رسانهای در تبعید با دشواریهایی همراه است؛ محدودیت دسترسی به منابع، مشکلات امنیتی، و فشارهای روانی همواره وجود دارد.
اما بهگفتهی آنان، همکاری میان خبرنگاران تبعیدی و شبکههای بینالمللی رسانهای میتواند از حجم این مشکلات کاهش دهد تا بتوانند با وجود محدودیتها، صدای مردم کشورهای خود را به جهان برسانند.
همچنین در این نشست از مصطفی العصر، خبرنگار تبعیدی مصری و از کارمندان شبکه تلویزیونی «موج» در تورنتو، و نیز از مسئولان رسانهی تبعیدی «نیو پرسپکتیف» که برای مخاطبان کشورهای آفریقایی از شهر تورنتو فعالیت میکند، تقدیر شد.
مرکز آزادی بیان از دولت کانادا و نهادهای بینالمللی حامی رسانهها خواست تا در زمینهی اسکان مجدد خبرنگاران افغانستان، بهویژه خبرنگارانی که در پاکستان، ایران و ترکیه گیر ماندهاند و با مشکلات جدی روبهرو هستند، همکاری کنند.
پس از رویکارآمدن مجدد طالبان در افغانستان، هزاران خبرنگار بهدلیل ترس از پیگرد یا کشور را ترک کردند و یا از شغل خود دست کشیدند. شماری از خبرنگاران افغانستانی که به کشورهای اروپایی یا امریکا پناه بردهاند، با ایجاد رسانههایی که بیشتر در پلتفرمهای آنلاین فعالیت دارند، همچنان تلاش دارند وضعیت افغانستان را پوشش دهند.
