توجه کردهاید که معمولاً ما را به مسابقه در زمینههای غلط دعوت میکنند؟ مثلا میگویند بیایید ببینیم کدام کشور خوب فوتبال بازی میکند. طبیعی است که در فوتبال ما درخشش زیادی از خود نشان نمیدهیم. علتش هم این است که در میهن عزیز ما دایماً جنگ و خونریزی بوده و ما مجال چندانی برای تمرین فوتبال نداشتهایم. اگر میپرسید که چرا در کشور ما اینهمه جنگ و خونریزی بوده، در پاسخ باید گفت که به خاطری که ما غیرت زیاد داریم. حالا میپرسید غیرت چیست؟ غیرت نوعی رشتهی عصبی است که کارش انتقال سریع اطلاعات از نواحی گوش و چشم به شکم و تبدیل آن به انرژی محرقه و رساندن آن انرژی به دستها و پاها است. مثلاً وقتی شما میشنوید که ظاهرشاه هفتهی گذشته با مقامات ایتالیا دیدار و گفتوگو کرده و به دولت ایتالیا قول داده که جلالآباد را به آن کشور تحفه بدهد، رشتههای غیرت این اطلاعات را فوراً از قسمت گوش ما به مرکز تحلیل دادهها، یعنی شکم ما، منتقل میکند و پس از تبدیلکردن آن دادهها، آنها را به صورت انرژی محرقه به پاها و دستهای ما منتقل میکند. آن وقت ما به خیابان میریزیم و درملتون شهید قیس بن مشاعر را، که به یاد یکی از سرداران صدر اسلام بنا شده، به آتش میکشیم و از دولت وحدت ملی اکیداً تمنا میکنیم که با تمام قوا بر افریقای جنوبی حمله کند.
یعنی میخواهم بگویم که چرا ما مثلاً در بازی فوتبال ضعیفیم. منظور این است که چرا ما را در حوزههایی به مسابقه دعوت نمیکنند که در آن حوزهها تمرین و تخصص داریم؟ شما یک هوی بیندازید که رییس جمهور کرهی مریخ فردا به افغانستان میآید، بعد ببینید ما چهگونه استادیوم آتش میزنیم. پشت توپ دویدن هم شد کار؟
راستی این دفعه هم آن 31 نفر مسافر نیامدند؟
