کودکِ دختر، قندول است.
ده ساله که شد، کم کم ناموس میشود.
از 12 تا 16 سالگی مرحلهی اولیهی ناموسشدنش تکمیل میشود و نمیتوان عکسهایش را در صفحات اجتماعی یافت. نشست و برخاستش محدودتر میشوند. با نامزدی و عروسی، آخرین پلههای ناموسشدن زن افغان تکمیل میشود و آنگاه است که دیگر به زن به عنوان یک کالای گرانبها و ازرشمند ناموسی دیده شده و ارزشهای انسانیاش به یک کالای خانگی تقلیل مییابد.
باید زنان افغان قبل از همه برای رهایی از مسایل فرهنگی و نگاه موجود در مورد زن را درهم بشکنند. کارهای کوچک، اما مثمر انجام دهند. عکسهایشان را در صفحات اجتماعی بگذارند، از نام و مشخصات اصلی خودشان وارد فعالیتهای اجتماعی شوند، در مکتب با استاد و دانشجوی پسر شانه به شانه قدم بردارند، مثل مرد کار کنند، مثل او قلم به دست بگیرد، مثل او تفنگ شانه کنند و در صورت نیاز، مثل او بجنگند. در غیر این صورت، چیزی تغییر نخواهد کرد. چهار تا نمایندهی پارلمان و ده تا دختر در جامعهی مدنی، درد زن دایکندی، هلمند، زابل، بامیان، نورستان، کابل، هرات و… ولایت کشور را درمان نخواهند کرد.
