Mirhussain Mahdavi

دولت ِ وابستگی (2)

و چنین شد که دولت وحدت ملی به دنیا آمد. آقای کرزی سیزده سال فرصت طلایی کشور را با خیال راحت حیف‌ومیل کرد و همه‌ی امکانات لازم برای ملت‌سازی و نهادینه کردن نهاد دولتِ ملی را از بین برد. و چنین شد که بعد از او راهی به غیر از «دولت وحدت ملی» نماند. دولت وحدت ملی بی‌هیچ تعریف و تعارفی نمایشگاه تمام‌عیار و سیار «وابستگی ملی» ماست. اگر کسی می‌خواهد ببیند که ما چقدر به هم نزدیک‌تر شده‌ایم، چقدر این من‌های پراکنده و کشنده در جامعه‌ی ما تبدیل به ما شده است، چقدر به خود‌اتکایی ملی نزدیک شده‌ایم، چقدر تولید داخلی ایجاد کرده‌ایم، چقدر می‌توانیم بدون کمک دیگران نان شب و سقف بالای سر خود را تهیه کنیم و…

برای یافتن پاسخ لازم به این پرسش‌ها، احتیاجی به تقلا و تلاش زیاد نیست. جواب همه‌ی این پرسش‌ها در ساختار و رفتار دولت وحدت ملی به نمایش گذاشته شده است. فقط لازم است به هیأت و هیبت این دولت فخیمه قدری خیره شوید، پاسخ‌ها خود‌به‌خود به ذهن شما منتقل می‌شوند.

هر وزیر قبل از هرکسی به رهبر حزبش وابسته است. می‌دانید که اطاعت از «رهبر» یک اصل اساسی در مدیریت حزبی است. بعد همان آقا، یا احتمالا خانم وزیر وابسته به یکی از آن دو تیم مشهور است. اگر وابسته به تکت انتخاباتی عبدالله باشد که اصلا گوشی برای شنیدن اوامر رییس جمهور غنی ندارد. غنی می‌داند و وزیران خودش. اگر همان آقا یا خانم وزیر، وزیر رییس جمهور غنی باشد که اصلا نمی‌داند عبدالله عبدالله کیلوی چند است. در این تراکم وابستگی‌ها، حضور برادرانه و خیرخواهانه‌ی کشورهای دوست و برادری چون آمریکا، انگلیس، فرانسه، کانادا، روسیه، عربستان سعودی، پاکستان، ایران و… را نیز نباید از نظر دور داشت. همان ضرب‌المثل ایرانی است که «هر‌که هندو خورد باید پای لرزش هم بنشیند». وقتی با پول جامعه‌ی جهانی هیأت دولت بسازیم، باید وزیران ما هم به ساز آن‌ها برقصند. این‌طوری نیست؟

معرفی کابینه اول نشان داد که دیگر نه غنی آن غنی سابق است و نه عبدالله عبدالله قدیمی. اصلا این دو آن‌قدر تحت فشار رقبا و رفقای‌شان قرار گرفته‌اند که دیگر توانی برای کنترول گفتار و کردار خود‌شان هم ندارند. لیست کابینه را که ببینی، خیال می‌کنی که عبدالله به جای غنی وزیر معرفی کرده است و غنی به جای برادرش عبدالله. اصلا هم مهم نبوده که نامزد وزارت کیست. اصلا خود کاندید مهم نبوده، مهم همان رهبری بوده که برای گرفتن آن کرسی فشار وارد می‌کرده است. مثلا همین خاطره‌‌ افغان را ببینید. چه کسی می‌دانست که این آدم کیست؟ هیچ‌کس. عبدالله و غنی هم اصلا نفهمیدند که این آدم کیست. نامش در لیست آمد و حذف شد و تا حالا هم کسی نمی‌داند که این بانوی فخیمه که بود و از کجا آمد و به کجا رفت. یا وزارت… بگذریم.

این است سرشت و سرنوشت دولت وحدت ملی.

اسلامیِ بدونِ دولت اما تحقق یافته است و این جوامع را به عصر بدویت و پیشا‌‌دولت می‌برد و آن‌ها را در اسارتِ لذت‌های اولیه گرفتار کرده است.