پس از یکصد و پنج روز بیسرنوشتی، به سرنوشت همیشگی محکوم شدیم!
لیست کابینه با آنکه شخصیتهای پاک و متخصصی را داراست، یک حقیقت تلخ را نیز ضمیمه دارد و آن اینکه اگر بخواهی برای کشورت کار کنی، باید به یک «دل و تپلی» که زور، زر و موقف داشته باشد، وابسته و به تماس باشی!
گرچه گفتند، «دیگر در افغانستان زور، زر و تفنگ نه، بلکه سیاست حکومت میکند»؛ اما همین لیست حقیقتِ برعکس شعار سیاسی خسروان را تداعی کرد. پس شخصیتهای مستقل، اقوام کوچک، گروههای بیپناه و آسیبپذیر باید برای همیشه در محکومیتِ به حاشیه کشانیده شدن بسوزند؛ چون «امور مملکت خویش خسروان دانند» و خسروان همانهایی اند که تفنگ، زر و زور دارند!
این لیست مرا بهیاد سخنان همان استاد نکتاییپوش دانشگاه کابل میاندازد که در یک نشست بینالمللی میگفت: تنها قومی که زور دارد، مستحق حکومت کردن است!
