کنفرانس لندن با تعریف مجدد رابطهی افغانستان با جامعهی جهانی و تعهد کمکهای درازمدت آنها به افغانستان به کارش خاتمه داد. در این کنفرانس وزیران خارجه و نمایندگان دهها کشور و سازمانهای بینالمللی شرکت کردند و تعهدات تازهای به افغانستان دادند. ایالات متحدهی امریکا گفته است که سقف کمکهایش به افغانستان را بعد از سال 2015 نیز حفظ میکند. بریتانیا در بخشهای معارف و کمکهای بشری تعهدات تازه داده و گفته که افغانستان را در دههی تحول ترک نمیکند. کانادا وعدهی کمک 350 میلیون دالری داده، چین گفته میزان کمکهایش را به دو میلیارد یووان میرساند، قزاقستان بستهی کمکی 50 میلیون دالر را داده، روسیه گفته نیروهای امنیتی افغانستان را آموزش و تجهیز میکند و عربستان سعودی و پاکستان از همکاریشان با افغانستان در پروسهی مصالحه وعده دادهاند. گذشته از تعهدات رسمی جامعهی جهانی به حکومت افغانستان، آنها به جامعهی مدنی و سکتور خصوصی افغانستان نیز تعهدات تازه دادهاند.
رییس جمهور غنی با طرح توسعهی اقتصادی ده ساله به این کنفرانس رفت و اولویتهای حکومت و برنامههای توسعهای و اصلاحیاش را به جامعهی جهانی تشریح کرد. آقای غنی گفت که اکنون موافقتنامههای امنیتی را امضا کرده، پروندهی کابل بانک را گشوده و برنامههای اصلاحی را در مبارزه با فساد اداری روی دست گرفته و از جامعهی جهانی خواست که افغانستان را کمک کند.
این کنفرانس نسبت به تمام کنفرانسهای بینالمللی گذشته در مورد افغانستان تفاوت دارد. برای نخستین بار دولت افغانستان با برنامهی توسعهی اقتصادی ده ساله در یک کنفرانس بینالمللی حضور مییابد و حمایتهای جامعهی جهانی را از برنامههای اقتصادی ده سالهاش جلب میکند. در دیگر کنفرانسهای بینالمللی برنامهها و اولویتهای کاری از سوی جامعهی جهانی به حکومت افغانستان داده میشد؛ اما در این کنفرانس حکومت افغانستان خودش برنامهی اقتصادی ده ساله داشت و با تشریح اولویتها و برنامههایش، در پی جلب حمایت قاطع جامعهی جهانی بود.
رییس جمهور غنی با بازگشایی پروندهی کابل بانک، اصلاح نظام عدلی و قضایی و ارادهی قاطع در مبارزه با فساد اداری و آوردن اصلاحات، اعتماد جامعهی جهانی را جلب کرده و زمینهی همکاریهای نزدیک آنها را فراهم ساخته است. در حکومت رییس جمهور کرزی فساد اداری و خصوصا پروندهی کابل بانک، سوء ظن و بیاعتمادی شدیدی را در میان جامعهی جهانی در مورد پرداخت کمکهایشان ایجاد کرده بود. رییس جمهور کرزی هیچگاه نتوانست اعتماد جامعهی جهانی را بهدست بیاورد و از اینرو، علاقهمندی آنها به پرداخت کمکهایشان روزبهروز کاهش یافت؛ اما اکنون رییس جمهور غنی با گامهای نخستش در مبارزه با فساد و ایجاد شفافیت مالی در حکومت، زمینهی همکاری نزدیک جامعهی جهانی با افغانستان را فراهم ساخته است. افزون برآن، حکومت وحدت ملی با امضای موافقتنامههای امنیتی با ناتو و ایالات متحدهی امریکا، یخ مناسبات حکومت کرزی با غرب را شکست. اکنون تنش و ادبیات ستیزهجوی کرزی با غرب، در حکومت وحدت ملی جایش را به همکاریهای نزدیک و صادقانه داده و مناسبات کابل با غرب روزبهروز گرمتر شده میرود.
کنفرانس لندن برای افغانستان نقطهی عطفی به شمار میرود. با پایان یافتن سال 2014، فصلی از همکاریهای افغانستان با جامعهی جهانی خاتمه یافت؛ اکنون با کنفرانس لندن فصل جدیدی از حیات سیاسی و اقتصادی افغانستان شروع میشود و روند تازهای از همکاریهای افغانستان با ناتو و جامعهی جهانی آغاز میشود. در این فصل رهبری روند در تمام عرصههای سیاسی، نظامی و اقتصادی به دوش دولت افغانستان است و جامعهی جهانی با حمایتهای سیاسی و اقتصادیشان برنامهی تحول و توسعهی اقتصادی افغانستان را نظارت میکند.
