يك فكاهي تكراري
در اثر يك حملهي انتحاري در پكتيكا، ٥٥ واليبالر و تماشاچي كشته و ٦٤ تن زخمي شدند. «پكتيكا در غمت شريكيم!»، «پكتيكا غم تو، غم من»، «پكتيكا در خون نشست»، و بالاخره همين عنوان من، «يك فكاهي تكراري» در پكتيكا پديد آمد و تا چند روز مردم را سرگرم خواهد ساخت و بعد فراموش خواهد شد. چيزي كه هرگز از خاطرهي تاريخ و ملت فراموش نميشود، «برادر» خواندن جنايتكاران و «مخالف سياسي» خواندن آنها از سوي دو رييس جمهور قبيلهسالار است و بزرگترين مسئوليت هم به قومي برميگردد كه قرباني اصلي سياستهاي ناسنجيده و خام دولتمداران از يكسو و قرباني اصلي توحش طالبان از سوي ديگر هستند. به نظرم قوم پشتون ماتمدار اصلي فجايع طالبان است و اينها در مقابل نسلهاي بعديشان مسئوليت دارند تا گريبان دولتمدارانشان را بگيرند و خواستار قطع برادرخواندگي با طالبان، از آنها شوند. تا زماني كه اشرف غني طالبان را «وحشي» و «تروريست» نخواند، چنين فكاهيهايی بسيار پيدا و به خاطرهي فراموشي سپرده ميشوند.
