برای کشور ما از عاشورا و فرهنگ منتسب به آن، مقولهی «کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا» بیشتر مصداق دارد…
برای شهید عبدالقدیم پتیال، معاون والی کندهار سوگوارم. نسل من هر روز محکوم به از دست دادن و از دست دادن است و سوگواری برای پتیالهای خویش…
مکارهبازار سیاست امروز مجموعهای از انسانها را در درون خود پروریده که بهراحتی از خون جوانان ما حاتمبخشی میکنند، از جنایتهای طالبان چشم میپوشند؛ اما با کمال بیشرمی یا هم نادانی و ناآگاهی، بر پر پر شدن زندگی جوانانی مانند پتیال نیز شیادانه اشک تمساح میریزند و با دیده درآیی تمام به این خونهای پاک شرافتمندانه توهین میکنند و…
از دیروز که خبر کشته شدن پتیال منتشر شده، دستکم در همین فیسبوک به دهها نوشتهی بهظاهر سوگوارانه برخوردهام که حتا آنانی که در نقش دایههای مهربانتر از مادر برای طالبان عمل میکنند، نوشتهاند و…
در حالی که در تمامی فرهنگهای بشری یا طالبان و تفکر تمامیتخواهانه و انسانیتستیز آنان خوب پنداشته میشوند، یا هم خون پتیالهای پاکطینت ما که قربانی عطش تمامیتناپذیر طالبان برای وحشتآفرینی و خیانت بر ناموس بشریت میشوند، یعنی در تفکر انسانی هردوی این پدیدهها بهصورت همزمان خوب و پذیرفتنی بوده نمیتوانند؛ اما انگار سرزمین ما تافتهی جدابافتهای از تمام دنیاست که اینجا همزمان هم میشود آهورایی بود و هم همسرشت اهریمن…
به هرحال، یاد پتیال گرامی جاودانه باد و به دوستان واقعیاش که همزمان با قاتلان او همدردی و همگرایی ندارند، تسلیت میگویم!
