پتیال، معاون والی قندهار امروز توسط طالبان، دشمنان تروریست این سرزمین (و نه مخالفان سیاسی) به شهادت رسید.
در فیسبوکهارون حکیمی، خبر تلخ شهید شدن عبدالقدیم پتیال را خواندم. بعد ناصر هوتکی و نیز محسن حسینی با ابراز تأثر از این مصیبت سخن گفتند. من افتخار آشنایی با شهید پتیال را ندارم. اما قول استاد عزیز، ناصر هوتک و هنرمند خیلی خوب، محسن حسینی و شاعر جوان،هارون حکیمی برایم من حجت است. اینها بیملاحظهی ارزشهای حقیقی، از کسی خوب یا بد نمینویسند.
فیسبوکش را باز کردم و چشمم به آخرین نوشتهاش در ۲۵ اکتبر افتاد. آنجا با اندوه باخبر شدم که پیر برنادل روشنبین ما، محمد انور نومیالی نیز دیگر در میان ما نیست. پتیال چارمصراعی از استاد محمد انور نومیالی را گذاشته بود با یادداشت کوتاهی به این شرح:
کاش استاد مرحوم نومیالی با صدای خود این چارمصراعی را به پیروان نفرت و انزجار میخواند:
بیایید بپالاییم
خونمان را از نفرت
در یک انسانستان
عشق را عاشقانه گرامی داریم
این انسانستان در جایی که تلاش به سوی پشتونستان کبیر ساختن این سرزمین از یکسو، خراسان کبیر ساختن از سوی دیگر و هزارستان ساختن هم از جانبی جریان دارد، عجب گیاه نایابی است. این گزینش از چه جنبهی دوست داشتنی که عبدالقدیم پتیال را برای ما معرفی میکند.
