تعداد زیادی از افغانها در شبکههای اجتماعی از امضای پیمان امنیتی به گونهای در مورد آیندهی افغانستان خوشبین اند. این خوشبینیها تا حدی بهجا اند؛ اما اگر فرض ما این باشد که کشورهایی مانند کشورهای آسیای میانه (که اکثرا تحت نفوذ روسیه اند)، چین و ایران در مقابل این پیمان حساسیت نشان نداده و آن را به نفعشان بدانند (که اکثریتشان نمیدانند) و همچنان پاکستان (که بیشترینه ملاحظات انگلستان را نسبت به امریکا در نظر میگیرد و متعهد نزدیک چین است)، توقع میرود که بعد از این مناسباتش را با افغانستان بهتر سازد.
اما اگر چین، روسیه و ایران این پیمان را بهصورت استراتژیک خلاف منافعشان در منطقه ببینند، و پاکستان هم در درازمدت تحمل یک همسایهی قویتر از خود را نداشته باشد، پس در این صورت آیا ما شاهد عملکردهای هماهنگ این کشورها بر ضد منافع افغانستان که مرزهای مشترک با این کشورها دارد و در حقیقت در چنبرهی این کشورها محصور است، نخواهیم بود؟
در این صورت افغانستان که با هند وصل نیست و از کشورهای اروپایی و امریکا بهشدت فاصله دارد، چگونه میتواند با دور زدن از کشورهای همسایه، زمینهی بهتر تجارت خارجی و فعالیتهای اقتصادی (بستری برای امنیت، ثبات و ترقی است) را با متعهدانش مهیا سازد؟
پس باید به این امر توجه کرد که تنها امضای پیمان استراتژیک با امریکا و ناتو نمیتواند افغانستان را از بدبختیها رهایی بخشد، بلکه جلب همکاریهای کشورهای همسایه و قدرتهای برتر منطقه نیز از اهمیت بالایی برای ترقی افغانستان برخوردار است. بعد از امضای این پیمان، افغانستان در حقیقت میدان برخورد منافع کشورهای منطقه، امریکا و اعضای ناتو خواهد بود. اینکه افغانستان و بازیگران دخیل در صحنه چگونه با این مسئله برخورد میکنند، آینده آن را روشن خواهد ساخت. بهصورت خلاصه میتوان گفت که امضای پیمان امنیتی با امریکا و ناتو با همان تناسبی که ظاهرا به نفع افغانستان دیده میشود، میتواند به ضرر افغانستان نیز تمام گردد.
اما به هرحال، امیدواریم بعد از امضای این دو پیمان، افغانستان بهتر و مرفه داشته باشیم.
