Sakhidad Hatif

من در انتخابات امسال (امسال بود یا پیرارسال؟) از داکتر عبدالله حمایت کردم. البته مرا به خاطر استفاده از کلمه ی “حمایت” نکوهش نکنید. نگویید تو چی هستی که حمایت ات باشد کاکا. در این دوره ی طولانی ماجرای انتخابات از او انتقاد هم کرده ام. با همه ی عیب هایی که او دارد و ان شاءالله آن ها را در حکومت و در همراهی با داکتر احمدزی هم نشان خواهد داد، انصافا باید قبول کرد که رفتار سیاسی او بسیار قابل قبول تر از رفتار سیاسی بسیاری از همگنان اش بود. بعضی از همکاران تندرو و دست به ماشه اش از همان اول می خواستند همه چیز را به آشوب بکشند. اما او صبر پیشه کرد. همین که تا حالا نخواسته بر موج احساسات عوام سوار شود یا به هیاهوی تندروان تیم خود تن بدهد، اهمیت بسیار دارد. در کشور ما توقع زیادی است که از سیاستمداران بخواهیم همه چیز را در پیش معبد قدرت و امتیاز شخصی قربانی نکنند. همین که این کار را از طریق به راه انداختن درگیری های خونین و خشونت آلود نکنند، هم غنیمتی است. مخالفان داکتر عبدالله هم فقط بر این مساله تاکید می کنند که او هر روز قهر می کند و این ها. واقعیت آن است که پس از افشا شدن تقلب سیستماتیک امرخیل و همراهان اش هر کس دیگر به جای عبدالله می بود هم به اصطلاح به کوه بالا می شد.