شماری از اعضای «جنبش زنان افغانستان برای عدالت و آزادی» میگویند که در حال حاضر در «روزگار بدی» بهسر میبرند و طالبان دروازههای مکاتب، دانشگاهها، دفترهای کاری و حتا جادهها و کوچههای افغانستان را از آنان گرفتهاند.
در قطعنامهی این زنان که امروز (شنبه، ۳۰ دلو) منتشر شده، آمده است که در حال حاضر تنها کوهها و بیابانها برای زنان و دختران افغانستان باقی مانده و از همین خاطر آنان امروز برای نوشتن شعارهایشان روی برف به کوه رفتهاند.
آنان تأکید کردهاند که روش مبارزهیشان دموکراتیک و بدون خشونت بوده و خواستهایشان نیز معقول، منطقی و براساس قوانین و موازین ملی و بینالمللی بودهاند؛ اما طالبان نه تنها این خواستها را برآورده نکردهاند، بلکه برای سرکوب جنبش زنان از شیوههای خشونتآمیز و ابزارهای «ناروا و خلاف عرف ملی و حقوق بشری» کار گرفتهاند.
زنان معترض در این قطعنامه از جامعه جهانی، سازمانهای بینالمللی مدافع حقوق بشر و حقوق زنان گلایه کردهاند که بهگفتهی آنان، تماشاگر لتوکوب، تحقیر، شکنجه، زندانیشدن و حتا کشتهشدن زنان معترض بودهاند.
طبق قطعنامه، جامعه جهانی و سازمانهای مدافع حقوق بشر و حقوق زنان هیچ گام جدیای برای مجبورکردن طالبان بهخاطر برآوردهکردن «خواستهای برحق و انسانی» زنان بر نداشتهاند.
اعضای «جنبش زنان افغانستان برای عدالت و آزادی» از کشورهای ناروی و سوئیس بهخاطر دعوتکردن از طالبان انتقاد کرده و آنرا خلاف اصول دموکراتیک و حقوق بشری خواندهاند. آنان از این کشورها خواستهاند که از تکرار این اقدامات دست برداشته و حقوق زنان و دختران افغانستان را نادیده نگیرند.
زنان معترض که از چندی به این سو در خیابانهای کابل فریاد «نان، کار و آزادی» سر ندادهاند، اکنون با نوشتن شعارهایشان در روی برف در کوه، بر احترام به حقوق کار، آموزش، مشارکت سیاسی، اجتماعی و فرهنگی، آزادی بیان، حق سفر و حق مالکیت زنان تأکید کردهاند.
آنان گفتهاند که برای رسیدن به این خواستها هزینههای زیادی را پرداختهاند، طوری که شماری شان لتوکوب و زندانی نیز شدهاند. این زنان خواستار رهایی زنان معترضی شدهاند که در حال حاضر در قید طالبان بهسر میبرند.
با این حال، در قطعنامهی این زنان آمده است که صدایشان از سوی «انسانها» شنیده نشده و اکنون کوهها و بیابان را مخاطب قرار دادهاند. آنان با نقل قولی شعری از «سلیم تهرانی»، نوشتهاند: «نداریم اختیار گریه امشب/ به در میگویم ای دیوار بشنو.»
از سوی هم، اعضای «جنبش زنان افغانستان برای عدالت و آزادی» از کسانی که تا کنون در برابر سیاستها و عملکردهای طالبان سکوت کردهاند، خواستهاند که سکوت را بشکنند و آنان را یاری کنند.
این زنان تأکید کردهاند که براساس قوانین داخلی و قوانین بینالمللی، رهبران کشورهای جهان مسئولیت دارند تا در کنار مردم افغانستان بایستند و از حقوق و خواستهای زنان و دختران در این کشور حمایت کنند: «ما از آنان [رهبران کشورهای جهان] محترمانه تقاضا میکنیم که مسئولیت انسانیشان را در برابر زنان، دختران و مردم افغانستان ادا کنند و از خواستهای برحق ما دفاع کنند.»
در بخشی از قطعنامه از جامعه مدنی در سطح جهان، نهادها و سازمانهای بینالمللی مدافع حقوق بشر و حقوق زنان خواسته شده است که از مطالبات زنان افغانستان دفاع کنند و اجازه ندهند که طالبان حقوق آنان را نقض کنند.
در این قطعنامه از طالبان نیز خواسته شده است که به عنعنات، فرهنگ و قوانین مردم افغانستان احترام گذاشته و از بدرفتاری با زنان و دختران دست بردارند. بهگفتهی زنان معترض، طالبان باید زنان زندانی را رها کنند و به زنان و دختران افغانستان حق آموزش، تحصیل، کار و مشارکت سیاسی را بدهند.
