دوران جهاد در افغانستان هیچ رهبر ملیِ برای این کشور نتوانست خلق کند. بهترین رهبران جهادی در بهترین وصف، بهترین رهبران قومی شدند و بس. خواستهای انسان گرایانهی قومی مبنی بر مثلاً رفع تبعیض، هرگز مبنای شکلگیری یک گفتمان ملی در افغانستان نشد که نشد. بنا بر این بر طبل عبثِ قهرمان ملی و شخصیت ملی و شبیه این چیزها گفتن چیزی بیشتر از پوش کردنِ کاذب تمایلات قومی ما نیست.
به نظر من، این که ما بپذیریم رهبران جهادیِ ما، بهترین رهبران قومیِ ما در دوران جنگ و جهاد در کشور بودند ولی حالا نه! ملیتر عمل کردهایم تا اینکه با کذب تمام، نعره کشیم که فلانی شخصیت ملی بود یا قهرمان ملی یا افغان ملی.
