اگر فرهاد هم عصر امیرزی سنگین بود
با آنکه موقعیتش سیاسی است اما کاری که انجام میدهد تخصصی و حرفهای است. وقتی از دستآوردهای دولت سخنی به میان میآید، اولین چیزی که به ذهن میآید مخابرات است. حتا اگر از رییس المپیک یا اکادمی علوم هم بپرسی که دست آورد شما چیست؟ میگویند توسعهی ارتباطات و فنآوری اطلاعات. این امر تنها به کابینه و مامورین دولت محدود نمیشود بلکه عادیترین و دور افتادهترین شهروند روستایی افغانستان هم از خدمات و دستاوردهای او نام میبرد حتا اگر نام امیرزی سنگین را نشنیده باشد.
این وزیر زمینهی ارتباط و تماس همگان را فراهم کرد. مهاجر را با خانواده، عاشق را به معشوق، بازرگان را به بازار، سیاستمدار را با مردم، شهر را با روستا و قریه را با جهان و امروز افغانستان را با فضا وصل کرد. دور از واقعیت نیست اگر فرهاد همعصر سنگین بود از بی ارتباطی و بی خبری و فراق شیرین، تیشه به فرقش نمیکوبید و همینطور اگر لیلی و مجنون در زمان امیرزی سنگین عشقورزی میکردند، به هم میرسیدند.
این وزیر با ارایه خدمات و کارهای مفیدش شاید از گمنامترین وزیر دولت نیز باشد. حدس میزنم هیچ خبرنگاری به این وزیر به خاطر امور سیاسی، گیر نداده باشد. و همینطور روابط این وزیر با رسانهها همچنان سنگین و محترم است.
حتا در این اواخر که فهرست-واقعی یا غیر واقعی- کابینه عبدالله و غنی به بازار آمد، نام سنگین به عنوان وزیر مخابرات در آن دیده شد. گمان میبرم انتخابات را چه تاجیک ببرد یا پشتون، امیرزی سنگین وزیر است.
حق با امیرزی سنگین است که دماغ از یکی از بلندترین ساختمان پایتخت، تازه میکند.
