مدتها پیش محمداشرف غنی، رییسجمهور کشور به مسئولان امنیتی ولایت بلخ در شمال کشور هشدار داده بود که اگر عبدالرووف، کودک ربودهشده در این ولایت رها نشود، همهی آنها را برکنار خواهد کرد. از این هشدار و مهلت دوهفتهای رییسجمهور دو ماه گذشته، اما هنوز این کودک در بند آدمربایان است. نه کسی برکنار شده و نه کودک از بند آدمربایان رها شده است. ۱۰ روز پیش ریاست عمومی امنیت ملی گفته بود که نهادهای کشفی به نقطهای که عبدالرووف نگهداری میشود، نزدیک شده است. بهتازگی آدمربایان فایل صوتی را به خانواده کودک ربودهشده فرستاده که نشان میدهد این کودک همچنان زیر شکنجه است. پدر کودک ربودهشده گفته است که آدمربایان در روز دوم نوروز با فرستادن این پیام صوتی گفته است که اگر پول نپردازد، کودکش را خواهند کشت.
چشم امید خانواده کودک ربودهشده هنوز به حکومت است. او در پیامی از حکومت خواسته است که دست به کار شود. روی دیگر این ماجرا این است که از نظر خانواده عبدالرووف هنوز حکومت بهرغم وعدههای جدی کار چندانی نکرده است. یا دستکم تلاشهای صورتگرفته بسنده نبوده است. تا کنون خانوادهی این کودک و بستگان او تلاشهای زیادی کرده که توجه حکومت را جلب کند. اعضای خانواده عبدالرووف در مقابل دفتر والی بلخ دست به تحصن زدند و اعتراضاتی نیز از سوی فعالان جامعه مدنی و سایر اقشار مردم در شهر مزار شریف به راه انداخته شد. حتا معترضان تا بستن شاهراهها هم پیش رفتهاند. اما تحصن و اعتراضات، هیچکدام نتیجه نداد و هنوز کودکی در زیر شکنجه هر روز زجر میکشد و مقامهای حکومتی وعدهی آزادی میدهد.
۱۰ روز پیش امنیت ملی افغانستان پیشرفتها در پیوند به تلاش نیروهای امنیتی برای نجات عبدالرووف نُهساله از چنگ آدمربایان را با رسانهها شریک کرد. امنیت ملی گفت که به محل اختفای این کودک نزدیک شده و تاکنون ۵۵ نفر را که از اعضای گروه داعش بودهاند، گرفتار کردهاند. امنیت ملی گفته است در پس این رویداد گروههایی قرار دارند که در رویداد بزرگ امنیتی نظیر حمله بر دانشگاه کابل دست دارند؛ بهشمول تروریستان خارجی. گمان اغلب این است که این ادعا زیاد با عقل جور درنمیآید. خانواده عبدالرووف گفته است آدمربایان یکونیم میلیون دالر در بدل رهایی کودکشان خواسته است. چگونه ممکن است که داعش نیروی وسیع انسانی خود را برای یک مورد کودکربایی به کار گیرد.
بهنظر میرسد پیوند زدن پروندهی کودک ربودهشدهی بلخی با داعش نوعی لاپوشانی اهمال و سهلنگاری حکومت است. نزدیک به پنج ماه از ربودن عبدالرووف در بلخ میگذرد. ده روز پیش رییس عمومی امنیت ملی گفته بود که نیروهای امنیتی به محل اختفای عبدالرووف نزدیک شده است. اما دو روز قبل آدمربایان با کمال خونسردی دوباره از خانواده عبدالرووف برای رهایی او پول خواسته است. این نشان میدهد که حکومت نهتنها نزدیک نشده که سرنخی هم در اختیار ندارد. پس از پنج ماه هنوز که حکومت نتوانسته حتا سرنخی از این کودکربایی پیدا کند، عاجزتر از آن است که بتواند این کودک گروگان را از بند رها کند. اطلاعات نهادهای امنیتی صرف برای توجیه ناکامی و بیتوجهی وسیع به این پرونده است؛ پروندهای که کل ظرفیت و توانایی حکومت را به آزمایش گرفته و نشان میدهد که چقدر نهادهای حکومتی در محافظت از شهروندان ناتوان است. وگرنه چگونه امکان دارد پرونده تا سر میز رییسجمهور برسد، اما نهاد حکومت با تمام سازوبرگ خود نتوانند هیچ سرنخی پیدا کند؟
خانواده عبدالرووف میتوانست در آغاز با پرداخت پول کودکشان را از بند آدمربایان رها کند. اما به نهادهای امنیتی و حکومت بهعنوان حافظ جان شهروندان مراجعه کرد. درد بی تفاوتی حکومت در برابر این پرونده استخوانسوز است. اکنون حرف خانواده کودک ربودهشده این است که نهادهای امنیتی و در کل حکومت هیچ کاری برای رهایی عبدالرووف انجام ندادهاند. واقعیت هم همین است که بهرغم ادعای تلاش برای رهایی این کودک، هیچ اقدام موثر و موفقیتآمیز صورت نگرفته است. وقتی شهروندان چنین کوتاهی حکومت را میبینند، بزرگترین پرسششان این است که به کجا پناه برند؟
