دود اگر بالا نشیند، کسر شأن شعله نیست
جای چشم ابرو نگیرد، گرچه او بالاتر است
آیا رییس جمهور شدن یک امتیاز است یا مأموریت؟
در برخی از جوامع توسعه یافتهی غربی رسیدن به مقام ریاست جمهوری یا نخستوزیری، مأموریتِ پرمسئولیت پنداشته میشود. در کشورهای روبهانکشاف، به این سمت، به عنوان مرجع عالی و منبع مهم امتیازگیری نگریسته میشود. در کشورهای توسعه یافته این مسئولیت بزرگ توسط گروهی از رهبران سیاسی جامعه مدیریت میشود. اما در کشورهای روبهانکشاف و بهویژه پس از جنگ و دارای فرهنگ پایین سیاسی، این امتیاز کلان به گروهی یا گروههای سیاسی تقسیم میگردد. از همینجاست که به مجردی که بحث رهبری حکومت مطرح است، بیشترینه گفتوشنودِ کسب امتیاز اقتصادی از طریق تصاحب قدرت سیاسی میان مؤتلفان برجسته میگردد. گروههای اجتماعی خود را مستعدتر از گروه دیگری میپندارند و پای مناقشات اجتماعی و حتا جنگهای داخلی در میان میآید.
نمونهی خوب این مناقشات، «بهار» کشورهای خلیج فارس است که بهخاطر استعفا و تغییر رهبری، هزاران انسان بهکام مرگ میروند، شهرها ویران میگردند، اقتصاد کشور به رکود مواجه میگردد، ولی «عالیجناب» رییس جمهور علاقهای به رفتن ندارد!
ما با تأسف به چنین راهی روانه هستیم. ما همه رسیدن «عبدالله» و «غنی» را به مثابه کلانترین امتیاز سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی تبار خویش میبینیم. این هردو نیز نگرش مشابهی به قدرت دارند. امّا ما همه فراموش میکنیم که این مسئولیت خطیر سیاسی است که پیامدهای سنگین ملی و بینالمللی دارد.
دستتان را و چشمتان را از قدرت امتیازی بردارید و آن را به عنوان مسئولیت بپذیرید!
جوانان باید بدانید که خونتان را برای این قدرتطلبی نریزید! اینها ارزش خون شما را ندارند. بُردبار و شکیبا باشید و مرگ ابلهانه را «نه» بگویید.
