در هفتههای اخیر بهرغم برقراری آتشبس غیررسمی، ناامنیها همچنان از مردم افغانستان قربانی گرفته است. براساس گزارش شورای امنیت ملی افغانستان تنها در یک هفته گذشته 42 غیرنظامی توسط طالبان در افغانستان کشته شدهاند. در یک رویداد دیگر، گروه طالبان در ولایت دایکندی دهها غیرنظامی را که شامل زنان نیز میشدند، روزها گروگان گرفت. حملات طالبان بر نیروهای امنیتی افزایش یافته است. در عین حال، به پیمانهی زیاد دوباره انفجارهای کنارجادهای و انفجار ماینهای مقناطیسی که اغلب مرگبار بوده، در شماری از شهرهای افغانستان زیاد شده است. این وضعیت نشان میدهد که در آستانهی آغاز مذاکرات بینالافغانی هنوز روایت اصلی طالبان جنگ و خشونت است. معنای این نوع برخورد طالبان با مسأله صلح چیزی نیست جز اینکه اذغان کنیم طالبان ارادهای برای صلح ندارند و همه طرفها را بهشمول ایالات متحده به بازی گرفته است.
اگر طالبان در پی جدی گرفتهشدن ادعاهای صلحشان هستند، دستبرداشتن از خشونت کمترین کاری است که این گروه باید به آن تن دهد. اقدامات عملی سایر طرفها تاکنون قابل توجه بوده است. افغانستان تا حالا حدود سههزار زندانی طالب را از بند رها کرده است. برنامه آزادی دو هزار زندانی دیگر نیز در دستور کار است. امریکا نیز بهعنوان یک طرف منازعه در افغانستان براساس توافق این کشور با گروه طالبان تعداد نیروهای خود را در افغانستان کاهش داده است و همچنان براساس اعلام مقامهای امریکایی شمار این نیروها طبق توافقنامه در حال کاهش است. این میزان حسن نیت برای شروع مذاکرات بینالافغانی کافی و چشمگیر است. اما گروه طالبان برای حسن نیت هیچ کاری قابل توجهی نکرده است. طالبان تنها در یک آتشبس سهروزه پیشگام شدند. حتا در جریان همین سه روز از کشتهشدن نظامیان و غیرنظامیان به دست جنگجویان طالبان در افغانستان گزارشهایی منتشر شد. همچنان در هفتههای که گفته میشود آتشبس غیررسمی ادامه دارد، طالبان همچنان باعث و بانی خشونت در افغانستان هستند.
معمولا افرادی که بهعنوان زندانی در اختیار طالباناند و این روزها آزاد میشوند، بیشتر غیرنظامیان و افراد عادی جامعه است. طالبان دستگیرشدگان مربوط به نیروهای امنیتی را کمتر زنده نگهداشتهاند. استراتژی طالبان در برابر نیروهای امنیتی افغانستان همواره خشن و مرگبار بوده است. واقعیت این است که مبادله زندانیان براساس توافقنامه امریکا با طالبان بیشتر به نفع طالبان است. رهایی شهروندان افغانستان از زندانهای طالبان بیشتر جنبهی صوری دارد.
خشونتها مشکلی اصلی در آستانه مذاکرات بینالافغانی است. با زبان خشونت صلح بهدست نمیآید. خشونت به معنای ادامه منازعه و اصرار بر جنگ است. معلومات روزانهی نهادهای امینتی افغانستان نشان میدهد که سطح خشونتها در حال افزایش است. این میزان خشونت در اوضاعی که قرار است تا چند هفته دیگر مذاکرات بینالافغانی آغاز شود، خلاف هر نوع حسن نیت و تمایل برای صلح است. اینکه طالبان بهرغم درخواست همهی طرفها به کاهش خشونت و آتشبس تن نمیدهند، از دو حالت خارج نیست. صلح برای این گروه ابزار است و نه هدف. از این طریق میخواهد به رویای برپایی امارت اسلامی بر روی ویرانه جمهوری اسلامی دست یابد. یا هم این گروه از انسجام درونسازمانی برخوردار نیست و نمیتواند تقاضای کاهش خشونتها را برآورده کند. بنابراین، توپ حالا در میدان طالبان است، آنها نباید اراده و عزم مردم افغانستان را برای پایانبخشیدن به چهار دهه جنگ و ناامنی بر زمین بگذارند.
