اطلاعات روز: سناتوران در مجلس سنا میگویند که «تمامی» توافقات انجام شده در دیدار رییسجمهور غنی و خاقان عباسی، صدراعظم پاکستان به ضرر افغانستان است.
محمد علم ایزدیار معاون اول مجلس سنا در نشست امروز (یکشنبه، 19حمل) این مجلس گفت که افغانستان در «تمامی» توافقات با جانب پاکستان، بازنده است.
صدراعظم پاکستان در سفری اخیرش به کابل در دیدار با رییسجمهور غنی، در مورد اقدام علیه تهدیدهای مشترک، اجازه ندادن به استفاده از خاک یک کشور علیه کشور دیگر و احترام به حریم فضایی و ارضی توافق کردند.
معاون اول مجلس سنا میگوید که افغانستان هم در سیاست و هم در مذاکره با پاکستان بازنده است و پاکستان در وقتکُشی و انحراف اذهان جامعه جهانی موفق شده است.
آقای ایزدیار افزود که توافقات انجامشده بهمعنای آن است که حکومت افغانستان، ادعای پاکستان مبنی بر تهدیدهای تروریستی از خاک افغانستان و نیز استفاده هند از خاک افغانستان بر علیه پاکستان اعتراف کرده است و همچنین بند پنجم این توافقنامه، هواپیماهای بدون سرنشین امریکایی را از حمله بر مناطق قبایلی منع کرده است.
به گفتهی او، حکومت افغانستان در این توافقات بهطور غیرمستقیم خط دیورند را نیز به رسمیت شناخته است.
معاون اول مجلس سنا همچنین خاطر نشان کرد که حکومت خلاف ارادهی مردم افغانستان و واقعیتهای موجود به دولت پاکستان سند داده است.
او با انتقاد از حکومت گفت که کسانیکه از جانب افغانستان با پاکستان مذاکره میکنند، باید منافع ملی و ارادهی مردم افغانستان را در نظر بگیرند.
جمعهالدین گیانوال، دیگر عضو سنا نیز با اشاره به سفر عباسی به کابل گفت که حکومت دروازه صلح را گم کرده است و به در دیگری مراجعه کرده.
آقای گیانوال افزود که مذاکرات اینچنینی، اگر 10 سال هم دوام پیدا کند نتیجهیی در پی نخواهد داشت.
رحمت الله اچکزی، عضو دیگر سنا نیز توافقات انجام شده میان حکومت افغانستان و پاکستان را تأسفبار خواند و تأکید کرد که حکومت باید پالیسی روشن در قبال پاکستان در پیش گیرد.
او گفت که پاکستان دشمن افغانستان است و حکومت باید محتاط باشد که با دشمن چگونه برخورد کند.
افضل شامل، دیگر عضو سنا نیز بیان داشت که تا هنوز صدها دور مذاکره با طرف پاکستان انجام شده ولی نتیجهی تمامی مذاکرات منفی بوده است.
آقای شامل افزود که پاکستان در برابر افغانستان از «چال شیطانی» کار میگیرد.
بیشتر بخوانید
دیدار صدراعظم پاکستان با رهبران افغانستان/ کابل امضای «برنامهی عمل» را به نظارت کشور سوم مشروط کرد
