ما و قتلگاه مشترک عربستان و ایران

یمن و سوریه دو کشوری هستند که از چند سال بدین‌سو میدان جنگ عربستان و ایران است. عربستان و ایران کینه‌ی طولانی علیه هم دارند. بخش کوچک این کینه و دشمنی به تفاوت ایدیولوژی‌های مذهبی تعلق دارد و بخش کلانش به منافع اقتصادی و سیاسی در سطح منطقه. هرچند هیچ موشکی از ریاض به سوی تهران شلیک نمی‌شود و هیچ خمپاره‌یی از تهران به سوی ریاض، اما هر دو کشور سال‌هاست در سوریه و یمن علیه هم می‌جنگند. درست مثل پاکستان و هند که در کشور عزیز ما جنگ دارند.
حالا سفارت عربستان در کابل اعلامیه‌یی را به نشر سپرده که در آن حوثی‌های یمن را به شلیک موشک به طرف شهر مکه متهم کرده و در این اعلامیه از شهروندان افغانستان می‌خواهند که مطلع باشند. هرچند از این اعلامیه هنوز خون نمی‌چکد و مغز باد نمی‌شود، اما بوی خون به مشام می‌رسد و زود باشد که تکه‌های بدن ما به آن زیب چندبرابر بدهد.
سفارت عربستان سعودی به نحوی از شهروندان افغانستان تقاضا می‌کند که در دفاع از مکه‌ی مکرمه که قبله‌ی مسلمانان است، به نفع عربستان وارد جنگ علیه حوثی‌های یمن شود. این سفارت با استفاده از قداست کعبه و خواستگاه دین اسلام، قصد دارد احساسات مذهبی-دینی امت مسلمان افغانستان را تحریک کرده و از آن‌ها برای دست‌یابی به منافع سیاسی-اقتصادی خویش سوءاستفاده کند.
حالا سوال این است که چرا عربستان به دنبال جذب نیروی جنگی در افغانستان است؟ پاسخ این سوال ساده است. مردم عربستان اکثراً شاهزاده‌اند، خرپول‌اند، مصروف‌اند، برای جنگ وقت ندارند. از سوی دیگر، عربستان نزد مسلمانان جهان از قداست خاصی برخوردار است چون خواستگاه دین اسلام است و همین مسأله به‌راحتی می‌تواند باعث تحریک احساسات دینی-مذهبی در کشورهای مثل افغانستان شود و مردمان این کشورها را به جنگ علیه ایران و گروه‌های همسو با ایران بکشاند. همان‌گونه که ولایت فقیه ایران از احساسات مذهبی مهاجرین افغان سوءاستفاده کرده و آن‌ها را در سوریه به کام مرگ فرستادند/می‌فرستند، اکنون عربستان هم قصد دارد از همین شیوه بهره گیرد. از طرف دیگر، ما که نمی‌توانیم جنگ پاکستان و هند را در افغانستان مهار کنیم، به اندازه‌ی کافی آماده‌ایم به نام مکه و کعبه‌ی شریف، در دام سیاست‌های جنگی عربستان بیافتیم و برویم و بمیریم. انا لله و انا الیه راجعون!
هنوز معلوم نیست عربستان چندهزار سرباز می‌خواهد، اما گفته می‌شود یکی از مقامات به سفیر عربستان پیشنهاد داده که به جای سربازگیری برای جنگ علیه ایران و گروه‌ها و دولت‌های همسو با ایران، بهتر است بمباران خویش در سوریه و یمن را متوقف کنید. این‌گونه هیچ خطری متوجه مکه‌ی مکرمه نخواهد بود. طبیعی است وقتی شما حوثی‌ها را بمباران می‌کنید یا در پی سرنگونی دولت بشارالاسد هستید، آن‌ها نیز علیه شما بجنگند. اما این پیشنهاد با واکنش سریع-عربیک یکی از شاهزاده‌های عربستان مواجه شده و از او خواسته شده که خفه شود و حرفی نزند و آن مقام عالی‌رتبه‌ی ما نعم حبیبی! صمٌ بکمٌ می‌شوم و اگر یک کلمه‌ی دیگر حرف بزنم، بچه‌ی گاو باشم. (واکنش سریع-عربیک به واکنشی گفته می‌شود که یکی از شاهزاده‌های عربستان خشمگین شود و با بندل دالر به سوی فرد معترض حمله کند و فرد معترض را ظرف 10 ثانیه شکست دهد. نه این‌که خدای‌نکرده پوز و پکل فرد معترض را به سوریه تبدیل کند، بلکه در پایان حمله، فرد معترض و شکست‌خورده، شادتر از آن شاهزاده‌ی مهاجم و پیروز باشد).
این در حالی است که نابغه‌های ما قبلاً تعهد کرده بودند در دفاع از حرمین شریفین، از هیچ نوع کمکی دریغ نخواهند کرد. حالا همان تعهد قبلی نوابغ وحدت ملی، بیخ ملت را خواهند کند. اگر حساب امروز و فردای خویش را نداشته باشیم، زود باشد که لشکری از شهدای آینده‌ی افغانستان وارد یمن یا سوریه شوند و با مردمی بجنگند که هرگز ندیده‌اند و نمی‌شناسند.
همه‌ی کشورها برای منافع‌شان می‌جنگند و کوشش می‌کنند از مردمان دیگر سربازگیری کنند. گاهی در قالب تمویل و تجهیز شبکه‌های تروریستی نظیر القاعده و داعش و طالبان، گاهی تحت عنوان تیپ فاطمیون. در هر صورتش، در جنگ آن‌که می‌میرد سرباز است و آن‌که فراموش می‌شود خانواده‌ی سرباز است! آن‌که از جنگ نفع می‌برد رهبر و فرمانده است. جنگ در سوریه و یمن و عراق، هیچ‌گاهی به ضرر عربستان و ایران نخواهد بود و هیچ شاهزاده‌ی سعودی یا هیچ شهروند ایرانی از این ناحیه متضرر نخواهد شد. اما خدا پیش‌مرگ‌ها یا به‌قول وطنی خودما، خدا چوب‌های سوخت را انصاف بدهند که مستقیم در قتلگاه مشترک عربستان و ایران می‌روند تا برای هیچ بمیرند!