نخست وزیر پاکستان آقای نواز شریف گفت که حاضر است به افغانستان و رییس جمهور اشرف غنی کمک کند تا مذاکرات صلح با طالبان را از سر بگیرد. او این سخنانش را در امریکا گفته که جای بحث خودش را دارد. مذاکرات صلح با طالبان که دور اول آن 0-0 به نفع هر دو طرف تمام شد چندی قبل و پس از انتشار خبر مرگ ملا محمد عمر و پنهانکاریایکه در مرگ این نابغهی وحشت و ترور صورت گرفته بود، به حالت تعلیق درآمد و نواز شریف حالا حاضر است میدان مذاکره را در اختیار دولت افغانستان و گروه طالبان قرار دهد. نواز شریف یک شرط را پیش چپلک رییس جمهور اشرف غنی گذاشته و آن این است که «پاکستان نمیتواند هم طالبان را بکشد هم آنها را پای میز مذاکره بکشاند». منظور نوازشریف حتماً این بوده که افغانستان از پاکستان نباید توقع داشته باشد که پاکستان طالبان را به عنوان دشمن بکشد. یعنی پاکستان سالها خون دل خورده تا سرطانی به نام طالب را در افغانستان احیا کرده و رشد دهد و در تمام این سالها تا تقویت و پناهدادن به این گروه، کلی منفعت بدست آورده، پس کشتن طالبان، برای پاکستان عملی نیست.
این سخن اعصاب حکومت وحدت ملی را خراب کرد و معاون سخنگوی رییس جمهور در واکنش به سخنان آقای شریف گفت که افغانستان با گروهی که مردم افغانستان را بکشد، صلح نمیکند. حالا ملت گرفتار این سوال شده که خیلی خُب! این خوب است که با دشمن مردم افغانستان صلح نمیکنید! خدا شما را توفیق دهد. ولی با چه گروهی صلح میکنید؟
جواب این سوال ساده است. قرار است با این گروهها صلح شود:
حکومت وحدت ملی به این نتیجه رسیده که صلح با دشمن مردم، پاگذاشتن روی خون شهدای اردوی ملی، پولیس و امنیت ملی و نیز بیاحترامی به خون مردمی که قربانی تروریسم شدهاند، میباشد. از طرف دیگر، صلح در افغانستان یک ضرورت است که بدون آن ممکن خدمات انترنت قطع شود، مصرف تیل بالا برود و لوبیا شبیه مرمی کلاشینکوف معلوم شود. اما نگران نباشید! شورای عالی صلح یک تقسیم اوقات دارد که مطابق آن ما به صلح خواهیم رسید.
صلح با نانوایان: این گروه حیثیت راه ابریشم زندگی را برای افغانستان دارند. هر روز برای مردم نان میپزند، خون هم که نریخته، پس مانعی نیست، صلح میشود.
صلح با رانندهگان: گرچه اعصاب این طایفه بیشتر از هر قشری دیگر از دست مقامات دولتی خراب است اما این گروه نیز خون مردم را نمیریزند. با اینها صلح شود حتا اگر درد سر تردد مقامات برای این گروه بیشتر از پیش شود.
صلح با معتادین: این گروه با آنکه سررشتهی زندگی و کار را از دست داده، اما هنوز نیاز به صلح دارد. دولت اعتیاد این گروه را نادیده میگیرد و این گروه باید کوتاهی وزارت صحت عامه و وزارت مبارزه با مواد مخدر را نادیده بگیرد. صلح شود و هرکس را راهش!
صلح با فیسبوکیان: فیسبوکیان برای حکومت وحدت ملی، داعش مجازیاند. نه بر پیر این حکومت رحم میکنند و نه بر جوانش! خدا نکند اشتباه لفظی، فساد، چپاول، کوچکشی خانوادگی در چوکیهای دولتی، قتل به خاطر وکیل بودن، سفرهای خارجی به نام پدر اما از کیسه مردم، عزل به خاطر همکاری نکردن در هنگام انتخابات، فروختن دندغوری و دهنهغوری، کوتاهی در جلوگیری از سقوط قندوز و غورماچ و غزنی، خلاصه هر کاری که ضرر جمعی و منافع گروهی یا خانوادگی را در پی داشته باشد یا خلاف قانون باشد، صورت گیرد. آنوقت این فیسبوکیان بر ارگ و ریاست اجرائیه و زاخیلوال و وزیر و وکیل، هجوم میبرند. نه سهم مقامات در سرمایههای موجود بانکها برای شان مطرح است و نه عنوان لعابدار شان.
صلح با رسانهها: عاجل صلح شود! اکیداً تاکید و تاکیداً اکید است که صلح صلح صلح! از برای خدا صلح!
صلح با گروهی که وعدهی چوکی دریافت کرده بودند اما خود چوکی را نیافتند: تعداد زیادی از هموطنان عزیز ما که تحصیلات کافی هم دارند در ایام انتخابات، تلاشهای شبانهروزی کردند که مثلاً تحول و تداوم به پیروزی برسند. تحول و تداوم هم وعده داده بودند که در صورت پیروزی، فلانی وزارت، معینیت، ریاست و مدیریت را دو دسته تقدیم کند. اما از بخت بد، میسر نشد و تا آخر هم میسر نخواهد شد. با این گروه صلح شود که از چیز شان چندک گرفته، سکته نکنند.
و بالآخره صلح با شورای عالی صلح: نخندید! شورای عالی صلح همیشه تلاش کرد که با طالبان مصالحه کند، اما هیچ معلوم نبود که طالب کیست؟ این گناه شورا نیست.
