سازمان بینالمللی نجات کودکان (سیف د چلدرین) میگوید که پس از اعلام ضربالاجل پاکستان برای پناهجویان و مهاجران «غیرقانونی» جهت ترک آن کشور، صدها کودک هر روز بدون جایی برای زندگی و پولی برای غذا وارد افغانستان میشوند.
این نهاد دیروز (چهارشنبه، ۱۰ عقرب) با نشر بیانیهای گفته است که در شش هفتهی گذشته بیش از ۱۲۰ هزار شهروند افغانستان از پاکستان بازگشتهاند و بسیاری از کودکان و خانوادهها «بدون هیچ چیزی» برگشتهاند.
پاکستان به مهاجران و پناهجویان «غیرقانونی» تا اول نوامبر مهلت داده بود که این کشور را ترک کنند، در غیر آنصورت بازداشت و بهصورت اجباری اخراج میشوند.
سازمان نجات کودکان به نقل از سازمان ملل متحد نوشته است که ۸۶ درصد از افرادی که با استفاده از این مهلت به افغانستان بازگشتهاند، «ترس از دستگیری» دلیل بازگشت آنان بوده است.
در اعلامیهی این نهاد آمده است که بازگشتکنندگان به آنان گفتهاند که بسیاری از آنان «جایی برای رفتن، محلی برای زندگی و پولی برای پرداخت هزینهی غذا، کرایهی خانه و حملونقل» ندارند.
ارشاد ملک، رییس سازمان نجات کودکان در افغانستان که از مرز تورخم بازدید کرده، گفته است که آنان هزاران نفر را دیدهاند که بدون سرپناه مناسب، آب و تشناب، در شرایط بدی زندگی میکردند.
او افزوده است: «کودکان و خانوادههایشان در گروههای کوچک دور اموال ناچیزی که با خود از پاکستان آورده بودند، جمع شده بودند. کودکانی که دیدیم به وضوح مضطرب بودند. برخی نزدیک به کامیونهای بزرگ بازی میکردند. مرز جای کودکان نیست.»
مسئول سازمان نجات برای کودکان با اشاره به بحران بشری در افغانستان و کمبود بودجهی نهادهای امدادرسان، گفته است که «زمستان به سرعت در حال نزدیکشدن است و دمای هوا کاهش مییابد و هزاران نفر در حال حاضر به کمکهای فوری نیاز دارند. افغانستان نمیتواند از عهدهی هجوم گستردهی مردم برآید».
این نهاد گفته است که تیمهای صحی سیارش در سمت مرز افغانستان مستقر هستند و برای خانوادههای بازگشتکننده خدمات بهداشتی، تغذیه و روانی و اجتماعی اضطراری ارائه میکنند.
سازمان نجات کودکان افزوده است که آنان همچنین در حال ساخت سرپناه، تأسیسات آب، فاضلاب با تشنابهای مناسب برای کودکان و زمین بازی برای آنان هستند.
پاکستان روند اخراج بیش از ۱.۷ میلیون مهاجر و پناهجوی «غیرقانونی» افغانستان را آغاز کرده است.
با وجود اینکه طالبان میگویند برای بازگشت آنان آمادگی گرفتهاند، اما نگرانیهای جدی در مورد دسترسی آنان به سرپناه، غذا و خدمات صحی وجود دارد.
