هرچه نشستم که کسی از من بپرسد سال 2014 چهگونه سالی بود، کسی نپرسید. خود من هم از فرط حیا رویم نشد از خودم سوال کنم. اما از آنجا که هم این سوال مهم است و هم کسی آن را نمیپرسد و هم دیر میشود، من هم با پیروی از بزرگان دیگری که هر وقت جوابشان میآید، یک نفر سوال کننده هم پیدا میکنند، تصمیم گرفتم که به این سوال شما پاسخ بدهم.
به نظر من، سال 2014 سال نکویی بود که از بهار خود پیدا نبود. چرا که اگر یادتان باشد، در بهار این سال خیلی کم مانده بود که ما واقعا گرفتار این پوپولبازی غربی که اسمش انتخابات است، شویم. برای ما، راستش، انتخابات کار نمیکند. همان سیستم بیعت خود ما جان است. هر وقت میخواستیم امیری یا پاچایی داشته باشیم، یکی از ما مرد میشویم و پاچای موجود را کمی معجون زهری میخورانیم یا دو هزار تانک را روبهروی خانهاش میبریم و خاک منزل ایشان را توبره میکنیم و پادشاه بهراحتی دچار گردش میشود. فردای آن روز، دلمان برای یک آدم سرزور تنگ میشود و مثل مورچه به جنبش درمیآییم و میخواهیم هر طور شده پادشاه دیگری تعیین کنیم. اما از آنجا که پادشاه مرده، که گاهی به اسم رییس جمهور هم یاد میشود، نمیتواند دوباره زنده شود، میرویم با پسر هفت سالهاش بیعت میکنیم و قسم میخوریم که تا پای جان در رکاب کاکای او بجنگیم.
این است که انتخابات برای ما جز این که شگون بد دارد، زیاده دخترانه هم هست. خون که در میان نباشد، ما را هیچ کاری مزه نمیدهد. متوجه هستید که ما معمولا حاکمان خود را «آن سگ دیگر» میخوانیم؟ این حکمت دارد. اول سگ میگوییم میگوییم بعد که خوب عصبانی شدیم، کله معلقش میکنیم.
آها، میگفتم که نزدیک بود ما یک انتخابات واقعی داشته باشیم. اما نشد. یعنی اینکه میگویم سال 2014 سال نکویی بود، به این خاطر است که بعضی از برادران، مخصوصا برادر بزرگوار امرخیل صاحب، اجازه ندادند که یک مشت بیست و چند میلیون نفر در کاسهی عنعنهی ما خاک بیندازند. در نتیجه ما رسیدیم به حکومت وحدت ملی که خانگیاش میشود، این از من، آن از تو و این یکی هم بین ما خدا وکیلی تقسیم. البته سال نکوی مذکور چون خیلی نکو بود، بزرگان گفتند چهطور است یک سال دیگر هم همین سال را تکرار کنیم و هیچ به سال جدید نرویم. این شد که فعلا ما وارد سال دوهزار و چهارده 2 شدهایم. رییس جمهور و رییس اجرائیه توافق کردهاند که این سال را انشاالله همینطور 2014 نگهداریم، باشد که برکت سال رفته ادامه یابد. ما ممکن است از این توافق خوش نباشیم، اما خداییاش ما کدام سگیم ها؟
