حکومت وحدت ملی در اکثر موارد عرصههای داخلی و خارجی با رویکرد متفاوت از حکومت قبلی وارد شده است و به همین خاطر، ضمن اینکه مناسبات داخلی و خارجی افغانستان را دگرگون کرده، بر معادلات منطقهای و فرامنطقهای نیز اثر گذاشته است. در عرصهی خارجی، رییس جمهور غنی در نخستین روزهای کسب قدرت، رابطهی کشورش با ناتو و ایالات متحدهی امریکا را بازتعریف و با امضای موافقتنامههای امنیتی با ناتو و ایالات متحدهی امریکا، بنای فصل تازهای از همکاری استراتژیک افغانستان با متحدان غربیاش را گذاشت. این اقدام بر ذهن سیاستمداران و استراتژیستهای نظامی در امریکا و اروپا نیز اثر گذاشت و آنها را به تغییر رویکردشان نسبت به افغانستان ترغیب کرد. به تعقیب این اقدام دولت افغانستان، باراک اوباما مأموریت جنگی سربازان امریکایی در افغانستان را تا یک سال دیگر تمدید کرد و به آنها دستور داد تا در موارد مشخص به نبرد نظامی علیه تروریستها بپردازد و نیروهای امنیتی افغانستان را در عملیاتهای جنگی حمایت و پشتیبانی هوایی کند.
افزون بر آن، امضای این موافقتنامهها سبب تعهدات درازمدت چشمگیر امریکا و ناتو در کنفرانس لندن شد. امریکا در این کنفرانس وعده داد که سقف کمکهایش را پس از سال 2015 نیز در افغانستان حفظ میکند و دیگر اعضای ناتو نیز هرکدام تعهدات کمکهای نظامی و اقتصادیشان را برای افغانستان در ده سال آینده تجدید کردند. اکنون افغانستان با ایالات متحدهی امریکا و ناتو در فصل جدید همکاریهای استراتژیک مسیر تازهای را در پیش گرفته که چشمانداز روشن و امیدوار کنندهای را نوید میدهد. در حالی که در رابطهی کجدار و مریض حکومت رییس جمهور کرزی با امریکا و ناتو، قطع همکاریهای آنها به افغانستان یک نگرانی جدی بود. در عرصهی منطقهای، رابطهی افغانستان با چین وارد مرحلهی تازهای شد. سفر رییس جمهور غنی به پکن، منجر به تعهدات قوی کمکهای مالی چین به افغانستان شد. این کشور بستهی کمک اقتصادی بیپیشینهای برای افغانستان وعده داد و برای نخستین بار از علاقهمندیاش برای کمک به پروسهی مصالحه خبر داد. رییس جمهور غنی با تشریح دیدگاه دولتش برای اقتصاد و تجارت منطقه، حمایت قاطع چین را بهدست آورد و این کشور را در حلقهی اصلی معادلهی منطقهای افغانستان شامل کرد. اکنون به نظر میرسد که چین پس از این در نقش بازیگر قوی عرصهی جنگ و صلح افغانستان وارد شود و نقشی را که پیش از این امریکا، ناتو و پاکستان در افغانستان ایفا میکردند، پس از این پکن بازی کند.
در خصوص پاکستان نیز رویکرد افغانستان نسبت به حکومت قبلی تغییر کرد. آقای غنی پس از اصرار و تقاضای مداوم مقامهای پاکستان، به این کشور سفر کرد و بهجای اینکه در اسلام فرود آید و با رییس جمهور و نخستوزیر این کشور دیدار کند، به راولپندی رفت و با رییس ارتش این کشور ملاقات نمود. به نظر میرسد که این امر ناشی از درک متفاوت آقای غنی از سیاست عملی پاکستان است. تحولات ده سال گذشته نشان میدهند که هنوز هم نظامیان تعیین کنندگان اصلی سیاست خارجی پاکستان اند و برای ایجاد تغییر در رویکرد پاکستان در قبال افغانستان، باید ذهنیت نظامیان این کشور را تغییر داد.
رویکرد دولت افغانستان در پروسهی مصالحه نیز تغییر خواهد کرد. رییس جمهور غنی روز گذشته در کنفرانس مطبوعاتی مشترکش با وزیر دفاع امریکا گفت که نقشهی صلح قبلی افغانستان نتیجه نمیدهد و باید طرح تازهای در این خصوص ساخت. رهبران حکومت وحدت ملی، تجربهی ده سال گذشتهی افغانستان، خصوصا پروسهی صلح را پیشروی خود دارند. مطالعهی این پروسه میتواند افغانستان را در ساختن طرح معقول و مؤثر برای رسیدن به صلح و ترتیبات منطقهای افغانستان کمک کند.
