اگر احساس تعلقیت دولتمداران نسبت به خاک و سرزمین باشد، بدون شک برای مردم و جامعه خدمت میکنند. خدمت به مردم و جامعه یک امر ذهنی نیست، بلکه کار عملی است. مثلاً اگر متوجه شدید که مسئولان امور برای تأمین امینت شهروندان طرح و برنامه دارند و با تمام نیرو برای تحقق این خواسته کار میکنند، اگر دیدید که دولت برای تأمین رفاه و آسایش مردم فعالیت میکند و برنامه دارد، طوری که شهروندان اسیر بلای گرسنگی و فقر و بیکاری نباشند، آن وقت بهخوبی درک میشود که مسئولان امور و زمامداران به معنای واقعی برای مردم خدمت میکنند و میان شعار و عملشان پردهی دروغ واقع نشده است. و اما اگر احساس تعلقیت زمامدارن و حاکمان به منافع خود و اطرافیانشان باشد، این امر نه مسئولیت پنداشته میشود و نه تعهد در برابر مردم. در چنین وضعیت، زمامداری و حکومتداری یک رویداد زودگذر و عوامفریبانهای بیش نخواهد بود.
آصف مهاجر
با دیگران به اشتراک بگذارید
بدون دیدگاه
بدون دیدگاه
