من تا حالا از خدمات شبکهی مخابراتی اتصالات راضیام. گرچند هرازگاهی دوستانی که از جهان اول زنگ میزنند، گلایه دارند و یار جان هم گله دارد. هفتهی گذشته علی تابش چند بار زنگ زد و فقط در آخرش شنیدم که «ای بابا!» و دیگر زنگ نزد. یعنی صدا رد نمیشد. با سیمکارت اتصالات دقیقهی 5 افغانی به پاکستان صحبت میکنم. از این بابت راضیام؛ اما انترنت اتصالات بیش از این قابل تحمل نیست. هم گران است و هم خرامان خرامان کار میکند. این از این و اما بعد:
مثلا من به جمع برادران و خواهران ناراضی پیوستم. اما نمیخواهم تظاهرات کنم، نمیخواهم سیمکارت بسوزانم؛ دست به انتخاب میزنم و بساط مشتریگری خود را پیش کدام شرکت دیگر پهن میکنم.
