نویسنده: الکساندر خرامچیخین، معاون انستیتوت تحلیل سیاسی و نظامی روسیه (ИПВА)
منبع: نشریه‌ی Русская планета (http://rusplt.ru)
بخش سوم
دلیل دوم بر نادرستی این مقایسه عبارت از این است که در دهه‌ی 80، 40 درصد از ارتش با «برنامه‌ی کامل» در افغانستان جنگیدند، از جمله در جنگ‌های زمینی. ائتلاف ضد‌طالبان از جنگ فرار کردند. به‌خاطری که در ذخیره‌گاه مهمات آن‌ها هیچ چیزی وجود نداشت. نیروهای اروپایی ائتلاف بین‌المللی، در پایگاه‌های خود دنبال سوراخی بودند تا در صورت نیاز، فوراً پایگاه‌شان را ترک کنند. آنگلو-ساکسون‌ها (امریکایی، انگلیسی، کانادایی و استرالیایی) فعالانه جنگیدند؛ اما نه در مقایسه با آن‌چه که آن‌ها [در افغانستان] در مقام انتی‌شوروی [ضد‌شوروی] در مقابل ارتش اتحاد شوروی جنگیدند.
به هرحال، پدیده‌های مشکل‌ساز محیطی همچون کوه، کویر و عدم راه‌های مواصلاتی، عاملی است که می‌تواند در حلاجی مشکلات تعیین کننده باشد. ارتش اتحاد شوروی به قوت خود در فرایند عملیات و حفاظت از ستون‌ها و همین طور در حفظ ارتباطات موفقانه عمل کرد و البته بخش قابل توجهی از تلفات نیروهای اتحاد جماهیر شوروی نیز ناشی از همین عملکرد بود. ائتلاف غربی ظاهراً کل مسئله را در نمایش عملیات نظامی خلاصه کرده است. حفظ یا سرکوب طالبان در مناطق پاکستان یا در داخل افغانستان تنها به بهانه‌ی مشکلات اقتصاد نظامی به نتیجه‌ای نرسید. در حالی که از نقطه نظر دیگر، ضرر و زیان مناطق دیگر، به‌طور کلی نادیده گرفته می‌شود.
در نهایت، از تذکر این واقعیت نباید چشم‌پوشی کرد که ائتلاف غربی برای این‌که زارعین محلی و جنگ‌سالاران افغان را عصبانی نکرده باشند، به‌طور کل از محو و مبارزه علیه مواد مخدر طفره رفتند. چنین خوی ساده‌نمایی از طرفی، تلفات نیروهای ائتلاف را کاهش می‌دهد.
تا اواسط سال 2006 (از شروع جنگ) تعداد تلفات نیروهای ائتلاف بین‌المللی از این قرار است: 335 سرباز امریکایی، 40 سرباز انگلیسی، 32 سرباز کانادایی، 19 سرباز اسپانیایی، 18 سرباز آلمانی، 9 سرباز فرانسوی، 6 سرباز ایتالیایی و به تعداد دو هزار سرباز افغانستانی در جنگ با طالبان کشته شدند. میزان تلفان مخالفان [طالبان] در حدود 6500 نفر تضمین زده شده است. در مدت زمان مذکور، شمار کل سربازان از این قرار بود: 20 هزار سرباز از امریکا، 5400 سرباز از انگلیس، 2500 سرباز از کانادا و آلمان، 2300 سرباز از هالند، 1250 سرباز از ایتالیا، هزار سرباز از فرانسه، 650 سرباز از اسپانیا، 580 سرباز از ترکیه، 560 سرباز از رومانی و 380 سرباز از ناروی. تا این مدت [از 2001 تا اواسط 2006] اوضاع در حالت متوسط قرار داشت؛ اما بعد از آن، اوضاع به‌صورت ملموس رو به وخامت گذاشت. بی‌اعتمادی افغان‌ها نسبت به ائتلاف بین‌المللی بیش‌تر شد و در عین حال، نفوذ و قدرت طالبان روز‌به‌روز بیش‌تر شده رفت.
بر این اساس، حتا تلفات حد‌اقلی کشورهایی که هزینه‌های بزرگی را به این عملیات نظامی اختصاص داده بودند، باعث شد تا تمام جوامع غربی عصبانی شوند. با این حال، این تلفات مرد‌می به آرامی، به‌طور پیوسته از ده‌ها کشته در سال، به صدها کشته در سال رسید. در سال 2008 تلفات ماهانه (تا 50 نفر) رسید، درست به میزان آن‌چه در ابتدای جنگ بود.
از شروع جنگ (2001) تا ماه نوامبر سال 2008 تلفات نظامیان نیروهای ائتلاف بین‌المللی در افغانستان قرار ذیل است: ایالات متحده‌ی امریکا 627 نفر، بریتانیا 128 نفر، کانادا 98 نفر، اسپانیا 28 نفر، فرانسه 25 نفر، هالند 17 نفر، دانمارک 16 نفر، ایتالیا 13 نفر، لهستان و رومانیا 8 نفر، استرالیا 7 نفر، ناروی و جمهوری چک و استونی 3 نفر، مجارستان، پرتگال و سویدن- هریک- 2 نفر، جمهوری کره، لتونی، لیتوانی و فنلند- هریک- یک نفر را در جنگ افغانستان از دست دادند. بنابراین، چهار کشور آنگلوساکسون در مجموع 84,56% تلفات را تشکیل می‌دادند (860 نفر/ سرباز از مجموع 1017 سرباز). عامل بسیاری از این تلفات نظامیان خارجی در افغانستان، ماین‌های زمینی کارگزاری شده و همین طور خودکشی بوده است.
در سال‌های 2009 تا 2010 جنگ و همین طور عملیات شدت یافت. نیروهای نظامی ایالات متحده و بریتانیا بیش‌ترین عملیات‌شان در ولایت هلمند جریان داشت و متمرکز بود. در این بخش از خاک افغانستان، جمعاً چهار هزار نظامی شرکت داشتند. با این حال، طالبان طبیعتاً از رویارویی و جنگ مستقیم با این نیروها، خودداری کردند که در نتیجه، نتیجه‌ی عملیات چندان چشم‌گیر نبود.
